رامشُدگیِ رام این‌بار در تئاتر مستقل تهران

25 دسامبر 2017
بدون نظر

از 3 تا 13 دی در قالب اولین سالانه هنرهای بینا‌رشته‌ای تهران

موسیقی ما رام، بعد از اجرای موفق موسیقی-نمایش «اسکارلت دهه شصت» بار دیگر در تجربه متفاوتی روی صحنه می‌رود.
 
رام این‌بار در موسیقی-نمایش «رامشدگی» که در قالب اولین سالانه هنرهای بینا‌رشته‌ای تهران (سابِت) برگزار می‌شود، در کنار پویان باقرزاده (کارگردان) و پانته‌آ آرمانفر (ویدئو و نور) در تئاتر مستقل تهران از روز گذشته (3 دی) روی صحنه رفته که این موسیقی-نمایش تا 13 دی در تئاتر مستقل تهران ادامه خواهد داشت.
 
پویان باقرزاده در مورد موضوع مشترک این گروه می‌گوید: «مسئله ما مهاجرت است. زمانی که شروع به کار کردیم، کاری نمی‌کردیم جز حرف زدن و خاطره تعریف کردن. با توجه به این‌که هم من و هم رام چند سالی است به مهاجرت فکر می‌کنیم، قسمت‌های مشترک زندگی‌مان را کنار هم گذاشتیم و پانته‌آ آرمان‌فر نیز در حوزه ویدئو و بحث دیجیتال به ما پیوست. قرار ما این بود که تا وقتی حال‌مان با یکدیگر خوب است به این همکاری ادامه دهیم و خود را در معذوریت نگذاریم. تا این جای کار هم حال‌مان با هم خوب بوده است.»
 
اولین سالانه اجراهای بینارشته‌ای تهران با نام اختصاری «سابِت» که در آن هنرمندان را از حاشیه امنشان بیرون می‌کشند، از 15 آذر کار خود را آغاز کرده و تا 15 دی در تماشاخانه خصوصی تئاتر مستقل تهران روی صحنه خواهد بود که این سالانه در قالب اجرای چهار گروه سه نفره متشکل از یک هنرمند حوزه موسیقی، یک هنرمند حوزه تجسمی و یک هنرمند حوزه تئاتر است.
 
در دور اول دو گروه «لیما» با حضور ماکان اشگواری و «بال پنجم» به خوانندگی مهدی ساکی روی صحنه رفتند و حالا نوبت به «رامشدگی» با اجرای رام و همچنین «قورباقاف/ قورباغین» با اجرای رضا کولغانی رسیده که هر یک در دو سانس مختلف روی صحنه می‌روند.
 
«رامشدگی» از 3 تا 15 دی ساعت 18:30 در ادامه اجراهای سالانه اجراهای بین رشته‌ای تهران به مدیریت هنری حمید پورآذری و تهیه‌کنندگی احسان رسول‌اف در تئاتر مستقل تهران روی صحنه است که علاقه‌مندان می‌توانند برای تهیه بلیت به سایت tik8 مراجعه کنند.

منبع : موسیقی ایرانیان

قطعه «امواج» با صدای محمد رضایی منتشر خواهد شد

25 دسامبر 2017
بدون نظر

به زودی و پیش از انتشار آلبوم رسمی این خواننده

قطعه «امواج» با صدای محمد رضایی منتشر خواهد شد

موسیقی ما قطعه «امواج» با صدای «محمد رضایی» به زودی منتشر خواهد شد. امواج اولین قطعه از آلبوم این خواننده است که این روزها مراحل پایانی انتشار را سپری می‌کند و قرار است تا پایان دی‌ماه روانه بازار شود. این مجموعه شامل ده قطعه است و جزئیات دقیق نام و زمان انتشارش به زودی اعلام می‌شود. همچنین تیزرهای تصویری آلبوم محمد رضایی هم این روزها در دست تولید است و طی هفته‌های آینده از طریق رسانه‌های رسمی در اختیار مخاطبان قرار می‌گیرد.
 
محمد رضایی که طی چند سال اخیر قطعاتی با همراهی هنرمندان سرشناس موسیقی نظیر محسن چاوشی، سعید زمانی، معین راهبر، مهرزاد امیرخانی و زنده‌یاد مرتضی پاشایی و… ارائه کرده بود در آلبوم جدیدش هم با هنرمندان مطرحی همکاری کرده است. این اثر مراحل تولید و اخذ مجوز را سپری کرده و این روزها در نوبت انتشار به سر می‌برد و قرار است در سراسر کشور و همچنین سایت‌های فروش قانونی آثار موسیقی منتشر شود.
 
محمد رضایی در اولین آلبوم رسمی خود از هنرمندان سرشناسی نظیر زنده‌یاد مرتضی پاشایی، سعید زمانی، ایمان حجت و عابد درخشان و… آثاری را اجرا کرده است. جزئیات بیشتر این اثر به زودی منتشر خواهد شد.

منبع: 

سایت موسیقی ما

منبع : موسیقی ایرانیان

کنسرت‌ حجت اشرف‌زاده در سینما نفت آبادان برگزار می‌شود

25 دسامبر 2017
بدون نظر

با اجرای «ماه و ماهی» و دیگر آهنگ‌های خاطره‌انگیز

کنسرت‌ حجت اشرف‌زاده در سینما نفت آبادان برگزار می‌شود

موسیقی ماـ «حجت اشرف‌زاده» -خواننده موسیقی پاپ و سنتی ایران- در جدیدترین کنسرت‌ خود در ساعت 19 روز چهارشنبه 6 دی ماه جاری در سینما نفت آبادان روی صحنه می‌رود.
حجت اشرف‌زاده خواننده آهنگ خاطره‌انگیز «توماهی و من ماهی این برکه کاشی» به همراه گروه ارکستر حرفه‌ایش در نخستین کنسرت زمستانی خود در ساعت 19 روز چهارشنبه 6 دی ماه جاری در سینما نفت آبادان برای علاقمندانش چندین قطعه از جمله؛ «این روزها بدون»، «سفر نرو»، «شال»، «گریه»، «دوستم داری»، «برف آمد»، «دوستت دارم»، «ماه و ماهی»، «عزیز بشین به کنارم»، «بارون»، «پرسون پرسون»، «عاشقم من» و «عشقم دلم» را اجرا می‌کند.
نخستین کنسرت‌ حجت اشرف‌زاده بعد از دو سال در تهران؛ به تهیه‌کنندگی «صدرالدین حسین‌خانی» مدیر شرکت موسیقی «ایران گام» در دو سانس مختلف 19 و 22 روز جمعه 24 آذر ماه امسال در سالن همایش‌‌های برج میلاد میلاد تهران برگزار شد و با استقبال هنرمندان سرشناس سینما، موسیقی، تلویزیون، فرهنگ و هنر کشور و همچنین علاقمندان به موسیقی مواجه شد.
اعضای گروه ارکستر حجت اشرف‌زاده در کنسرت آبادان عبارتند از:  حمید اکبرزاده ـ نوازنده سرپرست ارکستر، سعید جامع ـ نوازنده درامز، مجید مظاهری ـ نوازنده کمانچه، داریوش نخشبی ـ نوازنده پیانو، آرش جامع ـ نوازنده ویولن، رضا لمعانی ـ نوازنده گیتار آکوستیک، کیوان فرشیدنیا ـ نوازنده گیتار باس و بهنام معصومی ـ نوازنده پرکاشن.

منبع : موسیقی ایرانیان

ما همه یک خانواده‌ایم | موسیقی ما

25 دسامبر 2017
بدون نظر
موسیقی ما- حالا چند سالی است که از شکل‌گیری کوارتت «شهرزاد» می‌گذرد. کوارتتی که از همان لحظه‌ی تاسیس تا کنون، از حضورِ نوازندگانِ برترِ موسیقی کلاسیک بهره برد و حالا هم دو عضوِ قدیمی آن تینا جامه‌گرمی و نگار نوراد که هر دو از بهترین‌های سازهایشان هستند به همراه دو عضو جدید – یگانه حسینی‌نیا و نیلوفر سهی- با دغدغه به تمرین و فعالیت‌شان ادامه می‌دهند. در هفته تمریناتِ منظمی می‌کنند و حضورشان در کنسرت‌ها و آلبوم‌ها هم همواره با اتفاق همراه است؛ هرچند که همیشه عایدی مالی برایشان ندارد؛ اما این آخرین مساله‌ای است که به آن فکر می‌کنند؛ اما صرف‌نظر از کیفیتِ آثاری که ارایه می‌دهند؛ یک چیز در این کوارتت بیش از هر چیز دیگر به چشم می‌خورد و آن رابطه‌ی انسانیِ سالم و صمیمی میانِ اعضای گروه است. خودشان می‌گویند این مهم‌ترین مساله در «شهرزاد» است و راست می‌گویند؛ اصلا همین دلیلی شد برای اینکه گفت‌وگو را از این مساله شروع کنیم:  
 

  • قبل از اینکه درباره‌ی فعالیت‌های حرفه‌ای «شهرزاد» صحبت کنیم، چیزی که در کوارتت شما اهمیت دارد؛ رابطه‌ی انسانی میان اعضای گروه است؛ نوعی صمیمت و دوستی که متاسفانه در فضای موسیقی ایران بسیار بعید به نظر می‌رسد. این رابطه‌ی انسانی میان اعضای گروه چگونه اتفاق افتاده است و از آن مهم‌تر چطور از آن مراقبت می‌کنید؟

تینا جامه‌گرمی: من و نگار 22 سال است که با هم دوست هستیم.

نگار نوراد: شاید حتی بیشتر.
 

  • خب این خیلی خوب است و عجیب؛ اصلا چرا تا این اندازه رابطه‌های انسانی در موسیقی ایران مخدوش است؟

تینا جامه‌گرمی: به نظرم یکی از مهم‌ترین عواملی که باعث این اغتشاش در روابطِ فردی میانِ اهالی موسیقی شده است؛ شاید عدم درک شرایط است. خیلی از ما فراموش می‌کنیم که موفقیتِ هر کداممان، موفقیتِ دیگری است. اگر دوست یا همکارِ من فلان اثر را منتشر کند یا فلان کنسرت را بگذارد یا جایزه‌ای در ایران یا جهان دریافت کند؛ بدون شک اتفاق خوبی است. ما چه بخواهیم یا نه، همه‌مان یک «خانواده» هستیم و سوارِ یک کشتی و هر اتفاقی که برای کسی رخ دهد؛ می‌تواند برای دیگری نیز موثر باشد. جامعه‌ی موسیقی بسیار کوچک‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کنیم و طبیعی است که زندگی همه‌مان به اشکالِ مختلف با یکدیگر مرتبط باشد. این وضعیت به خصوص در موسیقی کلاسیک پیچیده‌تر است. ما به سختی این موسیقی را نگاه داشته‌ایم و طبیعی است که باید همان‌اندازه حواس‌مان به تمام کسانی که در آن فعالیت می‌کنند نیز باشد. هر کس که در این حوزه فعالیتِ بیشتری کند و افتخاراتِ بیشتری به دست بیاورد؛ می‌تواند نتایجِ مهمی بر فعالیت‌های دیگران نیز بگذارد. ما در «شهرزاد» همیشه به این اصل ایمان داشتیم؛ صرف‌نظر از اینکه با هم دوست بوده‌ایم؛ همدیگر را برای موفقیت‌های بیشتر کمک کرده‌ایم. چه اعضای کنونی و چه کسانی که در گذشته با ما همکاری داشتند. ما همیشه از موفقیت همدیگر خوشحال بوده‌ایم.

نگار نوراد: مهم‌ترین چیزی که در این کوارتت به چشم می‌‌خورد؛ «صمیمتی» است که همیشه میانِ ما وجود داشته است؛ چه حالا و چه در گذشته که نوازندگانِ دیگری با ما همکاری داشتند. اگر بخواهم خیلی خودمانی این مساله را بیان کنم؛ باید بگویم که همیشه در تمرینات به ما خوش می‌گذرد؛ علاوه بر آنکه سخت کار می‌کنیم؛ حس‌هایمان خوب است.

تینا جامه‌گرمی: و البته همیشه یک فضای احترام‌آمیز میان‌مان حاکم است؛ چه بینِ من و نگار که حالا بیش از 20 سال است که با هم دوست هستیم و چه دیگر اعضای گروه. منظورم احترام حرفه‌ای است. ما همیشه با شور در تمرینات حاضر می‌شویم و فکر نمی‌کنم هیچ‌کدام از ما این جمله را به کار برده باشیم که:‌ «چه بد که باید بروم تمرین کوارتت.»

یگانه حسینی‌نیا: ما قبل از هر چیز با هم «دوست» هستیم و این برای من بسیار اهمیت دارد. اینکه می‌توانم با کسانی که قرار است همراهشان ساز بزنم،  در یک فضای دوستانه تنفس کنم؛ بی‌اینکه کوچک‌ترین خللی در فعالیت‌های حرفه‌ایمان رخ دهد؛ اتفاق شگفت‌انگیزی است. همین مساله است که باعث می‌شود انگیزه‌های بیشتری برای فعالیت در این کوارتت داشته‌ باشم. خیلی روزها از اینکه فردا تمرینِ کوارتت دارم، خوشحال بوده‌ام. این جو و فضایی که در «شهرزاد» وجود  دارد، حتی در زندگی شخصی من هم تاثیر مثبت خودش را گذاشته است.

نگار نوراد: ببینید موسیقی به خصوص موسیقی کلاسیک، کاری بسیار جدی‌ای است. موسیقی کلاسیک خواه‌ناخواه با خودش یک نظم و جدیتی دارد که اصلا نمی‌توان از آن عدول کرد؛ با این حال ما تلاش کرده‌ایم که در عینِ توجه به این نکات، فضایی آسان و روان برای همدیگر به وجود بیاوریم.

یگانه حسینی‌‌نیا: به نظرم حضورِ ما در کنسرت- نمایش «سی» به این اتفاق کمکِ بسیاری کرد. ما سی‌شب، هر شب در کنارِ همدیگر بودیم و همین ما را به هم نزدیک‌تر کرد. ما طی آن شب‌ها، با هم زندگی کردیم و همین باعث شد اخلاقِ همدیگر را بشناسیم. ما در طول هفته – اجرا داشته باشیم یا نه- تمریناتِ منظمی داریم و همین هم باعث شده است که بیشتر با هم هماهنگ شویم. البته تاکید من روی این مساله به این خاطر است که این فضا  به ما کمک می‌کند تا سازهایمان نیز روحِ یکسانی پیدا کند و با هم هماهنگ شود و به طور قطع روی اجراهایمان نیز تاثیرِ خودش را می‌گذارد. ما ساز زدن‌هایمان – از نظر تکنیکی- به هم نزدیک شده است –لااقل من این‌طور فکر می‌کنم- و این اتفاق یکی از مهم‌ترین نکات در نواختنِ گروهی است؛ اینکه نوازنده‌ها در عین توانایی‌های فردی و تکنیک‌های متفاوتشان، می‌توانند صدایی خلق کنند که انگار روحِ یکسانی در آن حاکم است.
 

  • مساله همین‌جاست. در این سال‌ها تعداد گروه‌ها و امکانات و تعداد کنسرت‌ها بسیار بیشتر از قبل هست. تعداد نوازندگان و تکنیک‌های نوازندگی‌ هم ارتقای بسیاری پیدا کرده است؛ اما فقدان یک چیز را می‌شود حس کرد. من نمی‌توانم درباره‌ی آن توضیح دهم؛ اما خودم همچنان گرایش بیشتری به شنیدنِ کارهای قدیمی دارم. برای خیلی‌ها هم همین‌طور است. گاهی که به این مساله فکر می‌کنم، به گمانم می‌رسد انگار حسی که از آن خواننده و نوازنده به من منتقل می‌شود، حس بهتری است، هر چقدر هم که بسیاری از کارهای جدید پرتکنیک‌تر و از لحاظ موسیقایی برتر باشند.  

نیلوفر سهی: به نظر من این مساله‌ای که شما عنوان می‌کنید، بسیار عمیق است و نباید آن را تنها به موسیقی محدود کرد؛ مساله کاملا فرهنگی است. ما سال‌های بسیار است که پیروِ فرهنگِ «تک‌روی» هستیم. از همدیگر جدا شده‌ایم و به تنها چیزی که اهمیت می‌دهیم؛ «فردیت» و «منافع فردی» است؛ طبیعی است که در چنین شرایطی، موسیقی نیز نمی‌تواند از اثراتِ آن در امان بماند. خیلی از ما نه‌تنها از موفقیتِ یکدیگر خوشحال نمی‌شویم که حتی گاهی به شدت هم آزرده می‌شویم. در صورتی که در گذشته این‌طور نبوده است. «یگانه» درباره‌ی «سی» صحبت کرد. آن کنسرت تجربه‌ی بسیار بزرگی بود که پیش از آن تجربه نشده بود. طبیعی است که چنین پروژه‌ای، حاشیه‌های بسیاری داشته باشد؛ اما ما از کسانی – حتی دوستانمان- نقدهایی شنیدیم که خیلی منصفانه نبود.  در حالی که هیچ‌کس به این نکته فکر نکرد که حالا که چنین پروژه‌ای توانسته است روی صحنه بیاید، حتما بعد از آن پروژه‌های بزرگ‌تری نیز خلق خواهد شد. این یعنی رونق بخشیدن به موسیقی و تمامِ ما باید از آن اتفاق خوشحال باشیم. هم‌زمان با آن کنسرت یکی دیگر از اساتید هم درباره‌ی «فردوسی»، کنسرتِ بزرگی اجرا کرد و این از نظرِ من یعنی شروعِ اتفاقات بزرگی در این زمینه است و تمام ما باید از آن حمایت کنیم – چه در آن حضور داشته باشیم چه نه-.

یگانه حسینی‌نیا: کار گروهی کردن در ایران همیشه دشوار است.

نگار نوراد: من در گذشته ساز نزده‌ام؛ بنابراین طبیعی است که نمی‌توانم با قطعیت بگویم که در آن زمان چه فضایی میانِ نوازندگان یا اعضای یک گروه وجود داشته است؛ شاید هم این مشکلات همیشه وجود داشته است؛ اما چیزی که برای خود من اهمیت دارد؛ این است که ما اگر از این وضعیتِ کنونی رضایت نداریم؛ باید از «خودمان» شروع کنیم. همه‌چیز از «فرد» شروع می‌شود و به «جمع» می‌رسد. ما اگر هر کداممان تلاش کنیم تا نسبت به دیگری «مسوؤلیت» و «صمیمت» داشته باشیم، این روند خود به خود اصلاح می‌شود.
 

  • از این مساله اگر بگذریم؛ از ایده‌ی اولیه‌ی شکل‌گیری «شهرزاد» بگویید.

نگار نوراد: قبل از شهرزاد، من و «تینا» از هنرستان با هم بودیم و یک‌جورهایی با هم بزرگ شدیم. با همدیگر در ارکسترهای مختلف مثلا ارکستر پارسیان هم حضور داشتیم  و به شکلِ کلی همیشه این دغدغه‌ را داشتیم که با هم یک کار انجام دهیم.

تینا جامه‌گرمی: ما حتی در معاشرت‌هایمان هم با هم ساز می‌زدیم و این یکی از تفریحاتمان بود. می‌گفتیم خب کمی ساز بزنیم و بعد برویم با هم پیتزا بخوریم. (خنده)
 

  • اصلا آن زمان این موفقیت‌ها را برای شهرزاد قایل بودید؟ کاار کردن با کسانی مثل روحانی، شریفیان، پورناظری و خیام؟

تینا جامه‌گرمی: من همیشه به این موفقیت‌ها برای شهرزاد فکر می‌کردم و به آن امیدوار بودم؛ هر چند در دوره‌ای تا حدودی ناامید شدم. پس از شکل‌گیری کوارتت، تقریبا یک سال نه تمرین کردیم و نه اجرایی داشتیم؛ اما باز آنسامبل را فعال کردیم. به هر حال کار کردن با این اساتید برای ما افتخار بزرگی است. کار کردن با استاد «سعید شریفیان» که روزگاری ما شاگردشان بودیم، برای ما اتفاق بزرگی بود؛ همچنین فعالیت با استاد «شهرداد روحانی» که پیش از آن نیز با ایشان در ارکستر سمفونیک ساز زده بودیم. «هوشیار خیام» هم از دوستانِ قدیمی ماست.

نگار نوراد: اولین تجربه‌ی کنسرت دادن ما با «هوشیار خیام» بود.
 

تینا جامه‌گرمی: سال 78 بود. ما در هنرستان بودیم که ارکستر سمفونیک جوانان با رهبری آقای «ضرابی» تشکیل شد. «هوشیار» در آن زمان جوانی بسیار پرهیجان بود و به عنوان سولیست با ما همکاری داشت.
 

  • یادتان می‌آید چه قطعه‌ای نواختید؟

تینا جامه‌گرمی: قطعه‌ی ادوارد گریک. آن کنسرت برای ما بسیار باهیجان بود. بعد از آن هم «هوشیار» برای ادامه‌ی تحصیلات به خارج از کشور رفت.
 

  • همه‌ی شما در هنرستان درس خوانده‌اید؟

یگانه حسینی‌نیا: بله جز من که در هنرستان درس نخواندم و این مساله همیشه در زندگی حرفه‌ای من تاثیر منفی گذاشت. البته الان با این بچه‌ها آشنا شده‌ام و خیلی خوشحالم.
 

  • خب درباره‌ی انتخاب موسیقی به عنوان رشته‌ی تحصیلی در هنرستان و انتخاب سازِ تخصصی‌تان هم می‌گویید؟  

نیلوفر سهی: ورود من به هنرستان داستانِ عجیبی داشت. من علاقه‌ی عجیبی به «اپرا» داشتم و همان انگیزه‌ی من برای خواندن موسیقی شد. البته وقتی به هنرستان آمدم، علایقم تغییر زیادی کرد و موسیقی کلاسیک را انتخاب کردم.
 

  • آن زمان خانم سعیدی رییس هنرستان بود؟

تینا جامه‌گرمی: زمان ما ابتدا خانم فشارکی بود و بعد خانم صدر سالک و بعد هم خانم سعیدی.

نیلوفر سهی: زمان ما هنرستان وضعیتِ خوبی نداشت و گاهی ما تا سالی دو رییس در هنرستانمان عوض می‌کردیم. حتی زمانی می‌خواستند، هنرستان را تعطیل کنند. اساتید زیادی هم دیگر انگیزه‌ای برای حضور در هنرستان نداشتند و به همین خاطر، تعدادی از اساتید ما بدون هیچ‌گونه چشم‌داشتی از جان و دل، کار کردند تا فقط هنرستان تعطیل نشود و شاگردانشان به جایی برسد. زمانی که من به هنرستان آمدم؛ آنجا به صورت گروهی مدیریت می‌شد و رییسِ آن گروه خانم «انیسی» بود. ایشان هم‌اکنون معاونِ هنرستان بود و همین گروهی اداره شدنش سبب اتفاقات بزرگی در آن شد.
 

  • چطور «ویولا» را انتخاب کردید؟

نیلوفر سهی: من «ویولون» می‌نواختم؛ اما اساتیدِ ما در آن زمان تلاش داشتند تا نوازندگانِ زنِ بیشتری در سازهای آلتو تربیت کنند و به همین خاطر هم مرا به نواختنِ این ساز تشویق کردند. آن سال چهار نوازنده‌ی آلتو به جای ویولون گرفتند. از نظر دست و جثه هم برای این ساز مناسب بودم.
 

  • خانواده‌اتان هم اهل موسیقی بودند؟

نیلوفر سهی: بیشتر خانواده‌ی من در رشته‌های ریاضی و مهندسی تحصیل می‌کردند؛ اما به من بسیار کمک کردند تا موسیقی را ادامه دهم. شاید آن زمان، خیلی‌ها می‌گفتند موسیقی آینده ندارد؛ اما خانواده‌ام حمایت کردند.

یگانه حسینی‌نیا: من از 6 سالگی پیانو می‌نواختم و قرار بود پیانیست شوم. بعد از آن، پدرم گفتند که همیشه ویولون را دوست داشته و برای همین من را کلاس ویولون گذاشتند. استادِ پیانیست‌ام هم مرا به این کار تشویق کرد. او می‌‌گفت تعداد کسانی که مثلِ من می‌توانند پیانو بنوازند، بیشتر از کسانی است که مثلِ من می‌توانند ویولون بنوازند. ایشان دوست داشتند که من ایرانی بنوازم؛ اما خودم کلاسیک را بیشتر دوست داشتم؛ هر چند که مدتی هم پیش استاد «سمیعی» که از شاگردانِ استاد صبا بودند؛ ویولون ایرانی نواختم. من در خانواده‌ای بودم که آنها هم همه‌شان «مهندس» بودند؛ اما با موسیقی هم عجین بودند. دایی‌هایم «پرویز» و «سیروس نصرت» با بزرگان موسیقی به عنوان نوازنده همکاری داشته‌اند. البته خودم قبل‌ترها دوست داشتم که «ریاضی» بخوانم و «فیزیکدان» شوم. (خنده). شاید می‌خواستم ادای مادرم را که مهندسِ الکترونیک بودند؛ در بیاورم؛ اما خب سرنوشتم موسیقی بود.
 

  • دیگر ویولون ایرانی ننواختید؟

یگانه حسینی‌نیا: اتفاقا در همان سال‌ها در جشنواره‌ی جوان در حوزه‌ی ویولون ایرانی اول شدم؛ اما ادامه ندادم، هر چند ویولونیست‌های دیگر می‌گویند که دانستن ویولون ایرانی یک مزیت است. شاید دوباره آن رشته را ادامه دادم.
 

  • تینا جان شما هیچ‌وقت ویولون ایرانی نواختید؟

تینا جامه‌گرمی: نه؛ اما در کودکی سنتور می‌زدم و به خاظر حضورم در ارکستر ملی با فواصل موسیقی ایرانی آشنا هستم. من سال‌ها پیش در این ارکستر با استاد فخرالدینی کار کردم؛ اما شاید من هم ویولون ایرانی یاد بگیرم.
 

  • از ورودتان به هنرستان می‌گویید؟

تینا جامه‌گرمی: من آن زمان عاشقِ «پیانو»‌ بودم؛ وقتی به هنرستانِ موسیقی رفتم، آقای ظهیرالدینی و اکبر محمدی، به من گفتند که باید ویولون بزنم. آن زمان این ساز را دوست نداشتم؛ اما مجبور شدم.
 
تینا جامه‌گرمی: بر اساس تست‌هایی که گرفتند، مثلِ تستِ‌ گوش. به هر حال اصلا پشیمان نیستم و خیلی هم خوشحالم. شاید دلیل اینکه ویولون را دوست نداشتم، این بود که با این ساز آشنایی نداشتم. بعد از آن خواهرم – ترانه- مدام برایم آثارِ منتشر شده با ساز ویولون را می‌خرید. اولین کنسرتویی که شنیدم؛ «کنسرتو ویولون مندلسون» بود و از شنیدن آن بسیار هیجان زده شده بودم.
 

  • هیچ‌وقت سنتور را ادامه ندادید؟‌

تینا جامه‌گرمی: نه؛ موسیقی سنتی در آن زمان مورد علاقه‌ی من نبود.
 

  • نگار جان شما چطور؟

نگار نوراد: خانواده‌ی من کاملا یک بستر فرهنگی داشتند و همین باعث شد تا به سمت هنرستان بروم. پسر عمه‌ی من پیانو می‌نواخت و الان هم در خارج از ایران آهنگسازِ فعالی است؛ او مرا به موسیقی کلاسیک تشویق می‌کرد. ویولون‌سل را هم او به من معرفی کرد. من این ساز را خیلی نمی‌شناختم؛ اما از آن خوشم می‌آمد. روزی که امتحان دادیم، من از معدود کسانی بودم که خودم را سازم را انتخاب کردم. همه‌ی اساتید از این انتخاب من تعجب کردند و با تست‌هایی که از من گرفتند، گفتند که می‌توانم این ساز را بنوازم.
 

  • نوازنده‌ی ویولون‌سل هم بسیار کم داریم.

نگار نوراد: الان بیشتر شده است. آن زمان یادم می‌آید که در کل هنرستان، دو نفر می‌نواختند.
 
نگار نوراد: من و نسیم صدر که در حال حاضر در ایتالیا زندگی می‌کند. اما الان در هنرستان که درس می‌دهم؛ 9 شاگرد دارم و آقای «کریم قربانی» که استاد من در این ساز بودند، 11 شاگرد. در حال حاضر گرایش به سازهای مهجورتر در هنرستان بیشتر شده است؛ چند روز پیش کنسرتی را در هنرستان  دیدم که در آن هنرجویی «هورن» می‌زد و بسیار هم خوب. شاید یک علتِ آن، این است که ارتباط بچه‌ها با دنیای بیرون بسیار بیشتر شده است. ما تنها کاست داشتیم و آن هم به صورت بسیار محدود. حتی سی‌دی و اینترنت هم بعدها آمد.

تینا جامه‌گرمی: نتی وجود نداشت؛ ما برای اینکه بخواهیم یک نت را بنوازیم، یا باید آن را کپی می‌کردیم یا باید به فروشگاه «اسکندری» در جمهوری می‌رفتیم؛ اما الان همه چیز آسان شده است.

نگار نوراد: الان بچه‌ها، بیشتر می‌بینند و بیشتر می‌شنوند. من از بچگی به موسیقی راک و جز هم علاقه داشتم. اما بعدها علاقه‌ام به موسیقی کلاسیک شد. الان هم دلم می‌خواهد تجربیات جدیدی با ردیف موسیقی ایران انجام دهم.

تینا جامه‌گرمی: کودکِ عجیبی بوده است. (خنده)
 

  • شما دو نفر – نگار و تینا- در ارکستر زهی پارسیان هم حضور داشتید. فعالیت ارکسترهای کلاسیک در ایران چالش‌های زیادی دارد که معمولا حیاتِ آن را به مخاطره می‌اندازد.

تینا جامه‌گرمی: مثلِ مشکلات مالی؟
 

  • بله؛ به هر حال سه جلسه تمرین در هفته بدون بازخورد مالی ممکن است در دراز مدت تاثیر منفی بگذارد.

تینا جامه‌گرمی: ما در ارکستر پارسیان هم هیچ نگاه مالی نداشتیم. ما ده سال در آن ارکستر بدون هیچ‌ چشم‌داشتی ساز نواختیم و «عشق» به کار حرفه‌ای، مهم‌ترین انگیزه‌ی ما بود. در حال حاضر ارکستر فیلارمونیک به رهبری «آرش گوران» هم این شرایط را دارد. این ارکستر به عشق کار حرفه‌ای به حیاتِ خودش ادامه می‌دهد. در کوارتت شهرزاد؛ نیز انگیزه‌های مالی برای ما هیچ اهمیتی نداشته است.

نگار نوراد: اولویت ما نیست.
 

  • می‌شود به این وضعیت ادامه داد؟

نگار نوراد: به هر حال سخت است؛ اما برای خود من حضور در ارکستر پارسیان، جزو افتخارات حرفه‌ایم هست.
 

  • اما کار حرفه‌ای، مناسبات حرفه‌ای می‌طلبد.

تینا جامه‌گرمی: من فکر می‌کنم همیشه آدم پاداش کار خوب را می‌گیرد. ما تلاش کردیم و سی‌دی ضبط کردیم و کنسرت دادیم؛ درست است که پولی از آن کنسرت‌ها عایدِ ما نشد؛ اما افتخارش برای همیشه با ما هست. از آن طرف ما در کنسرتی مثلِ «سی» دعوت شدیم که در عین  آنکه افتخار همکاری با کسانی مثل آقای شجریان و پورناظری را داشت، به ما دستمزدی تعلق گرفت.
 

  • غیر از آن هیچ دستمزدی دریافت نکرده‌اید؟

تینا جامه‌گرمی: ما یک پرفورمنس همراه با «هوشیار خیام» در گالری «بوم» برگزار کردیم و ایشان یک وب‌سایت به عنوان هدیه به ما دادند. اما دیگر نمی‌دانم… نگار تا به حال دستمزدی گرفتیم؟

نگار نوراد: در پیشنهادهای ضبط‌مان بله.

تینا جامه‌گرمی: فکر می‌کنم که اگر کوارتت به کارش پرقدرت ادامه دهد؛ پیشنهادهای بیشتری خواهیم گرفت و حتما در‌ آینده به دستمزد می‌رسیم؛ نرسیم هم دغدغه‌مان نیست.
 

  • پس با این حساب تاکنون فقط هزینه کرده‌اید.

نگار نوراد: ما نوازندگان کلاسیک، معمولا درآمدهایمان را از راه‌هایی به دست می‌آوریم و از آن طرف کارهایی برای عشق و دل‌مان می‌کنیم؛ حالا اگر بشود اینها را با هم تجمیع کرد که ایده‌آل است؛ اما عشق‌مان را فدای مسایل مالی نمی‌کنیم.
 

  • چرا فقط نوازنده‌های زن در شهرزاد حضور دارند؟ به این مساله اصرار دارید؟

نیلوفر سهی: ما به این مساله اصرار نداریم؛ سال گذشته در یکی از کنسرت‌هایمان دو سولیست مرد خارجی به این آنسامبل اضافه شد و امین عظایی و هادی اسماعیلی هم کنار ما نواختند؛ اما شالوده‌ی اصلی این آنسامبل بر اساس نوازنده‌های خانم بوده است.

تینا جامه‌گرمی: اصرار نداریم؛ اما این ترکیب را دوست داریم. به خصوص اینکه نوازنده‌های زن همیشه چالش‌هایی دارند؛ شما وقتی به عنوان نوازنده‌ی زن فعالیت می‌کنید؛ حتی اگر تکنیک‌تان هم خوب باشد؛ اولویت انتخاب با نوازنده‌ی مرد است یا در ارکستر، باید پشتِ او بنشیند. حتی بهترین نوازنده‌ها هم این مشکلات را دارد.
 

  • ارکستر سمفونیک هیچ‌وقت مایسترِ زن داشته است؟

تینا جامه‌گرمی: نه.

نیلوفر سهی: سولیست چرا؛ اما مایستر نه. باید اختلاف میان یک نوازنده‌ی زن و مرد بسیار زیاد باشد؛ تا در ارکستر جلوی او بنشیند.

نگار نوراد: خب وقتی گروهی می‌خواهد تور کنسرت بگذارد و نوازندگان زن نمی‌توانند خیلی جاها روی صحنه بروند؛ ترجیحِ سرپرستِ آن گروه، استفاده از نوازندگان مرد است تا کار با سهولت بیشتری انجام شود.

یگانه حسینی‌‌نیا: به خصوص در کنسرت‌های پاپ حضور نوازندگان زن خیلی کم است.
 

  • شما تا به حال در کنسرت‌های پاپ هم نواختید؟

تینا جامه‌گرمی: گاهی. من اولین کتسرت پاپی که دادم؛ هنوز دیپلم‌ام را هم نگرفته بودم. آن زمان موسیقی پاپ دوباره داشت پس از چند سال سکوت، فعالیت‌هایش را آغاز می‌کرد. من برای آن کنسرت 40 هزار تومان دستمزد گرفتم و آنقدر کوچک بودم که از پدر و مادرم اجازه گرفتند که حضور داشته باشم. در آن کنسرت بردیا کیارس، نیما زاهدی، سالومه زاهدی و پدرام فریوسفی هم نواختند. بعد از آن هم به شیراز رفتیم و اولین سفر کاری‌ام بود و خیلی هیجان‌زده بودم.
 

  • آنجا فضای متفاوتی وجود دارد.

تینا جامه‌گرمی: خب کار راحت‌تر است.

یگانه‌ حسینی‌نیا: من هم با فرزاد فرزین، رضا صادقی، همای، حامی و خیلی‌های دیگر کار کرده‌ام.

نیلوفر سهی: من هم اجرایی با «سیروان» داشتم.

نگار نوراد: من هم سال‌ها پیش با «علیرضا عصار» در اختتامیه‌ی جشنواره‌ی فجر نواختم. همکاری با «سیروان خسروی» هم تجربه‌ی جالبی بود؛ چون نوازنده‌های خوبی در آن حضور داشتند و تنظیم «کاوه یغمایی» هم در آن بسیار جالب بود. حالا که فکر می‌کنم ما تجربیاتِ عجیبی داشته‌ایم. (خنده)

تینا جامه‌گرمی: فضای کار با ارکستری مثل «پارسیان» خیلی متفاوت است. ما به موسیقی به شکلی بسیار جدی نگاه می‌کردیم. از صبح می‌نواختیم و تمرین‌مان که تمام می‌شد؛ هنوز در آن فضا بودیم؛ اما در کنسرت‌های پاپ، موسیقی راحت است.

نگار نوراد: با همه‌ی اینها فضای موسیقی کلاسیک به روحیاتِ ما بیشتر می‌‌خورد.
 

  • این نوع موسیقی و شخصیتِ آدم‌ها هم گویا ارتباط مستقیمی با همدیگر دارد.

نگار نوراد: شخصیت آدم‌ها، گرایش‌شان به موسیقی‌شان را شکل می‌دهد.
 

  • شما هیچ تجربه‌ی حضور در ارکسترهای سمفونیک و ملی را داشته‌اید؟

نیلوفر سهی: من بعد از پایانِ هنرستان امتحان ارکستر سمفونیک را دادم و به این ارکستر راه پیدا کردم. مدتی هم در ارکستر ملی به رهبری «بردیا کیارس» نواختم.
 

  • آن زمان رهبر چه کسی بودند؟

آقای مرتضی‌پور؛ اما ارکستر بعد از یک سال تعطیل شد؛ البته بعد از آن کنسرت‌هایی بود که به شکل رسمی با ارکستر سمفونیک اجرا نمی‌شد؛ اما همان سازبندی را داشت. بعد از حضور آقای «رهبری» هم دوباره به این ارکستر بازگشتم.

نگار نوراد: من هم در ارکستر ملی و سمفونیک نواخته‌ام.
 

  • که تجربه‌ی خوشایندی نیست.

نگار نوراد: نمی‌دانم ؛ اما انرژی زیادی از ما می‌گرفت و روی صدادهی ارکستر هم تاثیر منفی می‌گذاشت.

نیلوفر سهی: در دوران آقای رهبری ما مجبور بودیم در هر دو ارکستر حضور داشته باشیم؛ من خودم این وضعیت را دوست نداشتم و ترجیح می‌دادم که روی یک ارکستر تمرکز داشته باشم.

یگانه‌ حسینی‌نیا: من همیشه به عنوان نوازنده‌ی مهمان در ارکستر سمفونیک بودم؛ تا زمان آقای «رهبری» که به ارکستر رفتم و بعد بیرون آمدم.
 

به خاطرِ اینکه انتظاراتم برآورده نشد.
 

  • تینا جان شما اما تا پایان ارکستر ماندید.  

تینا جامه‌گرمی: من همیشه از حضورم در ارکستر سمفونیک لذت برده‌ام. چه زمان آقای رهبری و چه حالا که آقای روحانی مدیریت و رهبری این ارکستر را به عهده دارند.

نگار نوراد: حضور من در ارکسترها خیلی مقطعی بوده است؛ زمانی که آقای شهرداد روحانی به عنوان رهبر مهمان می‌آمدند، با ایشان می‌نواختم؛ زمان رهبری آقای کیارس در ارکستر ملی هم به عنوان نوازنده حضور داشتم.
 

  • و بالاخره برسیم به مساله‌ی آموزش. با توجه به فعالیت‌های آموزشی‌تان این امر را چطور ارزیابی می‌کنید؟

تینا جامه‌گرمی: من تا سال گذشته در دانشگاه تدریس داشتم؛ اما سطح نوازندگانی که قبول کرده بودند، خیلی خوب نبود. یعنی کسی تنها با یک سال ساز زدن قبول شده بود و همین مساله، انگیزه‌ی من را از بین برد.
 

  • چرا تا این اندازه سطح کیفی آموزش پایین آمده است؟

شاید یک دلیلِ آن این است که استادانِ بزرگ یگر انگیزه‌ی تدریس ندارند؛ از طرفی تعداد هنرجویان موسیقی بسیار زیاد شده است. هنرجویان هم آن انگیزه‌ی نسل‌های قبل را ندارند.  ما همیشه در حیاط هنرستان ساز می‌زدیم؛ اما حالا همه بی‌کار هستند. ما دغدغه‌ی آنسامبل داشتیم؛ الان این انگیزه نیست؛ هرچند بچه‌های بااستعداد و باهوشی هستند.

نگار نوراد: شاید هم ما جدیت استادانمان را نداریم.

تینا جامه‌گرمی: نسل هم تفاوت کرده است.

نگار نوراد: الان امکاناتشان بیشتر است و این وضعیت حیف است.

یگانه حسینی‌نیا: من در آموزشگاه خصوصی درس می‌دهم؛ استاد ابراهیم لطفی به من پیشنهاد تدریس در هنرستان دادند؛ اما گفتند که چون هنرستان درس نخوانده‌ام، نمی‌توانم در آنجا تدریس کنم.

نگار نوراد: مسوؤلیت بسیار سنگینی است.

نیلوفر سهی: ورود دانشجویان به دانشگاه اتفاق بدی است؛ من باید کنار کسی بنشینم که تا به حال ساز دستش نگرفته بود.

منبع : موسیقی ایرانیان

«رحیم شهریاری» برای بیست هزار ایرانیِ آمریکا و کانادا خواند

25 دسامبر 2017
بدون نظر
موسیقی ما – خواننده پاپ سرشناس آذربایجانی از برگزاری تور کنسرت‌هایش در چهار شهر اورنج سیتی، سن دیه گو، مونترال و ونکوور خبر داد که بلیت فروشی این کنسرت‌ها در هفته‌های گذشته مورد استقبال ایرانی‌های آمریکا و کانادا قرار گرفته است.

به گزارش «موسیقی ما»، پس از اعلام تاریخ تور کنسرت‌های رحیم شهریاری در چهار شهر آمریکا و کانادا در هفته‌های گذشته، کنسرت این خواننده با استقبال دوستداران موسیقی آذربایجانی رو به رو شده است و رحیم شهریاری از احتمال تمدید این اجراها در آمریکا و کانادا خبر داد.

بر اساس برنامه اعلام شده از سوی برنامه گذاران این کنسرت‌ها، رحیم شهریاری در تاریخ ششم ژانویه در شهر اورنج سیتی آمریکا، دهم فوریه در سن دیه گو آمریکا، 23 فوریه در مونترال کانادا و 18 مارچ در ونکوور کانادا به اجرای برنامه خواهد پرداخت و این برنامه‌ها در آستانه تمدید برای اجراهایی دو سانسه هستند که به زودی دراین باره اطلاع رسانی خواهد شد. رحیم شهریاری در سال‌های گذشته کنسرت‌‌های متعددی را در آمریکا و کانادا روی صحنه برده است و برنامه‌های این خواننده به طور متوسط هر چهار ماه یک بار در این دو کشور برگزار می‌شود.

عدم توجه و اطلاع رسانی اخبار این کنسرت‌ها باعث شده که استقبال از این برنامه‌ها چندان در رسانه‌ها منعکس نشود و این در حالی‌ست که این خواننده در سال گذشته از حدود بیست هزار ایرانی خارج از کشور در کنسرت‌هایش در آمریکا و کانادا میزبانی کرده است.

رحیم شهریاری همچنین درباره حواشی برخی رسانه‌ها پس از گفتگویی از این خواننده که در آن اعلام کرده حاضر نیست در کنسرتی مشترک با یکی از خواننده‌های خانم خارج از ایران روی صحنه برود، توضیح داد: «کاش تصمیم بگیریم و بتوانیم درست قضاوت کنیم چون ممکن است از اصل ماجرا بی خبر باشیم و اشتباه قضاوت کنیم. در آن گفتگو من اشاره کردم که درخواست آن خانم محترم را برای کنسرت مشترک نپذیرفتم و دلیلش هم کاملا مشخص بود. من تحت قوانین کشورم فعالیت می‌کنم.»

شهریاری افزود: «هرگز به دنبال شهرت و موقعیت مالی نبوده و نیستم و همواره سعی کرده‌ام تحت قوانین کشور و احترام به مخاطب در هر شرایطی فعالیت کنم. حواشی بوجود آمده در برخی رسانه‌ها و فضای مجازی کوچکترین خللی در برنامه ریزی کاری من بوجود نخواهد آورد و به زودی با برنامه‌ریزی ویژه‌ای دور جدید اجراهای زنده و آثار جدیدم را در ایران از سر خواهم گرفت. »

گفتنی‌ست رحیم شهریاری کنسرت‌های خود را در دور جدید فعالیت‌هایش در تهران به تهیه کنندگی موسسه «کامیاب بهاران» و تهیه کنندگی «علی حق‌شناس» روی صحنه خواهد برد و اطلاعات و جزئیات آن به زودی در اختیار رسانه‌ها قرار خواهد گرفت.

منبع : موسیقی ایرانیان

دانلود آهنگ جدید مرتضی اشرفی بنام فقط تو میتونی

24 دسامبر 2017
بدون نظر

دانلود آهنگ جدید مرتضی اشرفی به نام فقط تو میتونی

Download New Music By Morteza Ashrafi Called Faghat To Mitoni

دانلود آهنگ جدید مرتضی اشرفی بنام فقط تو میتونی

متن آهنگ جدید مرتضی اشرفی به نام فقط تو میتونی

تنهایی راه میرم تو کوچه های خیس زیر همین بارون دستات تو دستم نیست
رد میشم و میرم از لحظه های تو هیچ وقت نفهمیدی این منه تنها وخسته و ساکت رو
تو فکر تو میرم هوا که دلگیره هر روز همین ساعت خیره به در میشم بغضم که میگیره
هی به دلم میگم آروم و ساکت باش فقط تورو میخواد هیچی نمیفهمه بهونه میگیره
فقط تو میتونی که آرومم کنی اما دلت میخواد با هر نفس بری داغون ترم کنی
دلیل لجبازیاتو نمیفهمم وقتی که میتونی عاشق ترم کنی دلم رو میشکونی دلم رو میشکونی

تو فکر تو میرم هوا که دلگیره هر روز همین ساعت خیره به در میشم بغضم که میگیره
هی به دلم میگم آروم و ساکت باش فقط تورو میخواد هیچی نمیفهمه بهونه میگیره
فقط تو میتونی که آرومم کنی اما دلت میخواد با هر نفس بری داغون ترم کنی
دلیل لجبازیاتو نمیفهمم وقتی که میتونی عاشق ترم کنی دلم رو میشکونی دلم رو میشکونی

دانلود آهنگ با کیفیت 128
دانلود آهنگ با کیفیت 320
کانال تلگرام اس موزیک

پخش آنلاین

مرورگر شما از پخش موزیک آنلاین پشتیبانی نمی کند

کد پخش آنلاین برای وبلاگ ها

لینک کوتاه مطلب

http://smusic.ir/?p=31970

> > http://smusic.ir/?p=31970″ target=”_blank”>

دانلود آهنگ جدید رضا یزدانی بنام حریم شخصی

24 دسامبر 2017
بدون نظر

دانلود آهنگ جدید رضا یزدانی بنام حریم شخصی

Download New Music By Reza Yazdani Called Harime Shakhsi

دانلود آهنگ جدید رضا یزدانی بنام حریم شخصی

متن آهنگ رضا یزدانی بنام حریم شخصی

از کوچه های سوت و کور از هر جایی می‌ترسم
از جاده های بی عبور ، از تنهایی می‌ترسم
از سایه های در کمین ، از سرنوشت از تقدیر
از پنجه‌های سرد مرگ و جدایی می‌ترسم
از خش خش دلگیر برگ ، از زوزه‌ی باد از شب
از هق هق نوزاد از لحن لالایی می‌ترسم
از تنهایی میترسم ، از تنهایی می‌ترسم
از تنهایی می‌ترسم …

گاهی گُنگم گاهی خسته،گاهی هم خونه‌ی درد
گاهی مثل گُل سرخم گاهی پژمرده و سرد
نه دلی مونده نه حالی نه خیـالـی واسه موندن
بی قرارم واسه رفتن پُره دردم پرِ درد
از تموم دنیا خستم از همه بود و نبود
از روز روشن می‌ترسم از شب تار و کبود
نمی‌تونم نمی‌دونم چرا باید بخونم …
دوباره، دوباره تکرار، یکی بود یکی نبود
از پچ پچ همسایه ها از تیک تاک ساعت ها
از دغدغه از دلهره از رسوایی می‌ترسم
از لحظه های دل بریدن ، از همه دل کندن
از سادگی از عشق پاک و رویایی می‌ترسم
از هرچه بود و هرچه هست و هر چه خواهد آمد
از دل زدن به دریا و بی پروایی می‌ترسم
از تـنـهایی میـترسـم ….

دانلود آهنگ با کیفیت 128
دانلود آهنگ با کیفیت 320
کانال تلگرام اس موزیک

پخش آنلاین دانلود آهنگ جدید رضا یزدانی بنام حریم شخصی

دانلود آهنگ جدید رضا یزدانی بنام حریم شخصی

پخش آنلاین

مرورگر شما از پخش موزیک آنلاین پشتیبانی نمی کند

کد پخش آنلاین برای وبلاگ ها

لینک کوتاه مطلب

http://smusic.ir/?p=31966

> > http://smusic.ir/?p=31966″ target=”_blank”>

اپرایی که به صورت کنسرت اجرا می‌شود؛ چون حمایتی ندارد

24 دسامبر 2017
بدون نظر
موسیقی ما – اپرای «پردیس و پریسا» نوشته‌ی «لوریس چکناوریان»، جمعه 15 دی ساعت 21:30 توسط گروه اپرای آیو به رهبری پیمان منصوری اجرا می‌شود. اپرای «پردیس و پریسا» اولین اپرایی است كه چكناواریان پیش از انقلاب آن را به زبان فارسی نوشته‌ و بارها در كشورهایی چون انگلستان، آمریكا و ارمنستان اجرا شده است. در همین زمینه صبح امروز اعضای این گروه نشستِ خبری‌ای برگزار کردند تا درباره‌ی اجرای این اپرا توضیح دهند.

«پیمان منصوری» -رهبر ارکستر گروه اپرای آیو- در ابتدای این نشست توضیح داد که این اپرا یک روز اجرا خواهد شد و به همین خاطر امکان طراحی لباس و دکور با توجه به هزینه‌های بالای آن امکان‌پذیر نشده است: «اجرای قبلی ما با تمام جزئیات یک اپرا بود؛ اما با وجود آنکه نام این اثر «اپرا»ست؛ اما ما آن را به صورت کنسرت برگزار خواهیم کرد؛ در اپرا بیشتر متن و موسیقی اهمیت دارد و روی صحنه بردن یک اپرا نیازمندِ امکانات بسیاری است که متاسفانه کمتر از بخش خصوصی آن هم با این تعداد اجرای محدود بر می‌آید؛ در این اجرا متاسفانه هیچ‌کس به ما کمکی نکرد و تنها بنیاد رودکی، سالن تمرین را در اختیار ما گذاشت. درگیر شدن با ارگان‌های دولتی بروکراسیِ جدی و طولانی دارد و آدم را از کار هنری باز می‌دارد و بر همین اساس ما دیگر خودمان را درگیر آنان نکردیم؛ هر چند که در تمام دنیا اپراها از سوی دولت‌ها مورد حمایت قرار می‌گیرند.»

او به این مساله اشاره کرد که «لوریس چکناواریان» در تمرینات این ارکستر حضور داشته و قرار است روز کنسرت نیز در آن حضور داشته باشد: «ارکستر سمفونیک و ارکستر ملی برنامه‌های خودشان را دارند به همین دلیل شرایط برای همکاری با این دو ارکستر فراهم نشد؛ اما «پیمان منصوری» رهبری این برنامه را بر عهده دارد؛ او رهبرِ خوب و با تجربه‌ای است و توانایی اجرای این اپرا را دارد.»

«دانیال جورابچی» کنسرت مایستر ارکستر نیز در این نشست گفت:  «اولین همکاری جدی من با پیمان منصوری اپرای فلوت سحرآمیز بود. ما در ایران اپراهای چندانی نداریم؛ اما به نظر می‌رسد که وجود اپرا در کشور ما لازم و ضروری است، اپرا از موسیقی و نمایش تشکیل شده و خواننده در عینِ اجرای آواز، به عنوان بازیگر نیز حضور دارد و به همین خاطر آن را یکی از دشوارترین هنرها می‌دانند؛ حضور در این اپرا برای خود من یک چالش بزرگ است؛ چون پیوند میانِ هنرهای متفاوت است و بسیاری موسیقی جدی را از راه شنیدن و دیدن اپرا به دست آورده‌اند. روی صحنه بردن اپرایی اینچنینی کاری دشوار است، حتی تمرین این گروه هم دشواری‌های خاصِ خودش را دارد و از آن طرف تنها سالنی که امکان برگزاری چنین اپرایی را دارد، تالار وحدت است؛ با این اوصاف امیدوارم که چنین پروژ‌ه‌هایی از سوی مخاطبان حمایت شود تا این هنر بتواند ادامه پیدا کند.»‌

«آناهیتا حسین‌زاده» که نقش ملکه کبوتر را در این اپرا ایفا خواهد کرد نیز در این نشست گفت: «آهنگسازان کشورمان براساس داستان‌ها و فرهنگ ایرانی آثاری ساخته‌اند که دیدن و شنیدنشان برای مخاطبان ایرانی جذاب است. وقتی چنین آثاری به صورت اپرا اجرا شود، مخاطبان بسیاری خواهد داشت؛ اپرا کامل‌ترین هنر است؛ موسیقی، تئاتر، دکور و لباس در این هنر وجود دارد. امیدوارم آهنگسازان ایرانی وقتشان را بگذارند و براساس داستان های ایرانی آثار بیشتری بسازند.»

«یاشار احمدی» خواننده تنور ارکستر که در نقش پردیس در این اجرا حضور خواهد داشت نیز به این مساله اشاره کرد که داستان پردیس و پریسا، داستانی بومی است:‌ «بومی‌سازی هنر اپرا در تمام کشورها یک انگیزه برای مدیران هنری در کشورهای مختلف است. در کشور ترکیه برای بومی کردن اپرا بودجه‌های بسیاری صرف می‌کنند. هنر جدی همیشه نیاز به حمایت‌های دولتی دارد. یا هنرمندی مثل «حاجی بی‌گف»از آهنگسازان کشور آذربایجان، حدود 100 سال پیش براساس داستانی ایرانی یک اپرا می‌نویسد. در کشور ما هم هنرمندان بزرگی دست این کار زده‌اند.

منبع : موسیقی ایرانیان

فرهاد و دوستان؛ فرهاد مهراد در سه نما

24 دسامبر 2017
بدون نظر

این کتاب با خاطرات منتشرنشده از زبان دوستان این هنرمند فقید منتشر شد

موسیقی ما – کتاب «فرهاد و دوستان» منتشر شد. این اثر برای نخستین‌بار به صورت اختصاصی کارنامه‌ فرهاد مهراد، آوازخوان سرشناس و محبوب، را مورد بررسی قرار داده است. این کتاب که به قلم حامد احمدی نوشته شده، روایتی تازه از زندگی هنری فرهاد است. کتاب در سه بخش به نام‌های «فرهاد در نمای باز»، «فرهاد در نمای بسته» و «فرهاد در نمای عمومی» فعالیت هنری این هنرمند در پیش و پس از انقلاب را مرور و روایت کرده است. در بخشی از این کتاب که به فعالیت‌های فرهاد در دوران اوج‌اش اختصاص دارد، شهیار قنبری که به عنوان شاعر در ترانه‌هایی چون مرد تنها، جمعه، هفته خاکستری و … با فرهاد همکاری داشته، خاطرات گفته نشده‌ای از آن دوران را روایت کرده که به طور اختصاصی و ویژه در اختیار این کتاب قرار گرفته است.
 
در فصل «علامت سوال فرهاد» می‌خوانیم: « تهران. زمستان ۱۳۵۷. حکومت نظامی تهران. قلهک. خانه‌ اسفندیار منفردزاده. به جایی پا می‌گذاریم که دوستان، همان گروه درخشان، شهیار شاعر، منفردزاده‌ی آهنگ‌ساز و فرهاد آوازخوان دور هم جمع شده‌اند. هم‌کاری تازه‌ای در کار نیست. ضلع‌های آن مثلث که ژورنالیست‌ها طلایی خطاب‌ش می‌کردند، رو در رو، مشغول بحث و جدل و گله هستند. شهیار قنبری آن شب ِ بی‌واژه و نت و آواز را برای‌مان روایت می‌کند. شب تلخی بود. برای این‌که سر هم فریاد می‌زدیم. تا ساعت پنج صبح. فرهاد می‌گفت چرا به من نگفتید پس پشت آن ترانه‌ها چه فکری بود؟ حق من بود که بدانم. شاید اگر می‌فهمیدم، تصمیم دیگری می‌گرفتم. من اما تعجب کرده بودم  که چه‌طور چنین چیزی را مطرح می‌کند.»
 
در بخش آلبوم تصویری کتاب فرهاد و دوستان به جز تصاویری از صفحه‌ها و کاور آلبوم‌های فرهاد، عکس‌هایی اختصاصی از سالن‌هایی که این آوازخوان در آن‌ها زمانی کنسرت برگزار کرده، منتشر شده است.
این کتاب در ۱۳۶ صفحه و با قیمت ۱۳ هزار و ۵۰۰ تومان از سوی انتشارات نگاه به چاپ رسیده است.

منبع: 

سایت موسیقی ما

منبع : موسیقی ایرانیان

ساز محبت و آواز عشق به روایت بزرگان موسیقی ایران و ترکیه

24 دسامبر 2017
بدون نظر

«ترانه‌های زمین» با خوانندگی «حسام‌الدین سراج» و حضور «اردشیر کامکار» اجرا شد

ساز محبت و آواز عشق به روایت بزرگان موسیقی ایران و ترکیه

موسیقی ما- «گویند روح آدم (ع) در کالبد وی در نمی‌آمد تا آنکه فرشتگان به لحن داود، نغمه ساز کردند و آدم با شنیدن آن نغمه به کالبد خویش درآمد. خواندند فرشتگان به لحن داود/ درتن درتن درآ درآ اندر تن. نغمه‌های روح‌نواز و دل‌نشین، خمیر مایه‌ی ازلی و ماندگاری ابدی دارند، از لالایی مادران تا ترانه‌های عاشقانه و نواهای حماسی و آیینی در فرهنگ‌های مختلف انسانی. گاهی این اشتراک فرهنگی، به صورت ویژه خودنمایی می‌‌کند تا آنجا که یک ملودی سینه به سینه می‌چرخد و به زبان‌های مختلف در جای جای کره‌ی زمین اجرا می‌شود. اجرای ترانه‌های زمین مروری است بر این معنا و یادآوری اینکه ما اسنان‌ها از یک اصل و یک ریشه‌ایم. تنها ساز محبت و آواز عشق است که دوباره ما را به هم نزدیک می‌کند و پیوند می‌دهد. در این دنیای پیچیده و پرتنش، مهربانی و صلح و عشق، ضروری‌ترین نیاز بشر امروزی است.»

اینها را «حسام الدین سراج » -خواننده‌ی‌ برجسته‌ی موسیقی سنتی ایرانی- برای کنسرت «ترانه‌های زمین» نوشته است که شب گذشته در تالار وزارت کشور روی صحنه رفت. در این کنسرت «اردشیر کامکار» به عنوان نوازنده‌ی کمانچه او را همراهی می‌کرد و «یوردال توکجان» -نوازنده‌ی عود- و «اردم شمشک» -نوازنده باقلاما- از کشور ترکیه نیز در این کنسرت حضور داشتد. «همایون نصیری» و «حسین رضایی‌نیا» نیز به عنوان نوازنده‌ی سازهای کوبه‌ای در این اجرا حضور داشتند. همچنین برای اولین بار قطعاتی با ملودی عربی، کردی و ترکی اجرا شد که از جمله‌ی آنان می‌توان به قطعات مستان سلامت می‌کنند با آهنگسازی «رامین کاکاوند»‌ و تنظیم «اردشیر کامکار»، قصه نو (ساز و آواز اصفهان)، حلقه گیسو (ترانه‌ی قدیمی و مشترک در مراکش،‌الجزایر، مصر، اسپانیا، ترکیه و ایران)، بداهه‌پردازی بر اساس ملودی‌های مشترک در ایران و ترکیه و موسیقی کردی، گتمه گتمه و «بارانه» ترانه‌های قدیمی کردی با تنظیم «اردشیر کامکار)، بوی گل، بداهه‌پردازی مشترک، بی‌گاه شد اجرا شدند.

حمیدرضا نوربخش، داود گنجه‌ای،‌ مجید درخشانی، سعید فرج‌پوری، وحید تاج، سهیل محمودی و همچنین احمد مسجد جامعی و وزیر آموزش و پرورش در این کنسرت به عنوان مهمان حضور داشتند.

«حسام‌الدین سراج» فوق لیسانس معماری از دانشگاه شهید بهشتی و دکترای پژوهش هنر از دانشگاه هنر است. او موسیقی را از سیزده سالگی با آموختن تنبک آغاز کرد. سپس سنتور را نزد سیروس ساغری آموخته و برای تکمیل آن از اساتیدی چون فرامرز پایور، رضا شفیعیان و پشنگ کامکار بهره گرفت. همچنین در زمینهٔ آواز از محضر محمود کریمی و محمدرضا شجریان استفاده کرد.

بزرگ‌ترین مشوق وی در تحصیل علم و هنر پدرش بود. او بر علوم قدیمه و ادبیات احاطه داشت و از صدای خوش آهنگی برخوردار بود و با اساتید ادب و هنر نظیر جلال الدین همائی، تاج اصفهانی، حسن کسائی و… حشر و نشر داشت، به همین جهت فضائی مستعد برای تربیت فرزندانش فراهم آورده بود. او علاوه بر آواز، در برخی از آثارش آهنگ‌سازی را نیز به عهده داشته و با نواختن سنتور و سه‌تار نیز آشنایی دارد. همچنین در دانشکده هنرهای زیبا بحثی تحت عنوان شناخت هنر را تدریس می‌کند. او، علاوه بر ایران، کنسرت‌های فراوانی در کشورهای مختلف داشته‌است.

منبع: 

سایت موسیقی ما

منبع : موسیقی ایرانیان