شمس لنگرودی آخرین اسطوره‌‌ی شعر معاصر ایران است

15 می 2018
بدون نظر
موسیقی ما – مراسم رونمایی از آلبوم «دایره‌ بی‌پایان» با شعر و صدای شمس لنگرودی، آهنگسازی «محمد فرمانیان» و تهیه‌کنندگی «مسعود عماد» روز گذشته در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد. آهنگساز این اثر، پیش از این در آلبوم «۵۳ ترانه‌ عاشقانه» با این شاعر همکاری داشته است و حالا در جدیدترین تجربه‌ی همکاری میانِ این دو هنرمند، اثری منتشر شده است که ۱۲ قطعه دارد و بر اساس موسیقی کلاسیک آکوستیک نوشته شده است.

در این مراسم «شمس لنگرودی» با اجرای موسیقی والا مهاجر و آرش احمدی به شعرخوانی پرداخت و «بهمن کاظمی»، موسیقی‌شناس اقوام و ملل، سخنان خود را با اظهار احساس دین به شمس لنگرودی و اندیشمندان همفکر او آغاز کرد: «ما وارثان فرهنگی هستیم که گستره‌ای از پشت منطقه‌ غربی زاگرس امروز تا مرزهای یونان، مناطقی چون میلیتوس، بابل و محل سکونت فنیقی‌ها را شامل می‌شده است. غرب با ترسیم حدودی چون سقراط و کوروش کبیر، پیشاسقراطیان را از عرصه‌ مجاز بیرون گذاشته است. من تعالیم پیشاسقراطیان را برگرفتم. در دوره‌ پیشاسقراطیان، یعنی فرهنگ من، موسیقی صدای خداوندی است. انسان‌ها در بیشه‌ها زندگی می‌کردند. به هم محرم بودند. هدف پایین آمدن در اینجا این بود که یکدیگر را درک کنند. سخن و سخنوری و نوشتاری نبود. شیخ بهایی در رویایش درباره‌ این انسان‌ها می‌گوید یک دنیا سخن را به نیم‌نگاه درمی‌یافتند. در شاهنامه‌ فردوسی آمده در دوره‌ طهمورث دیوها موجوداتی نبودند که از دهانشان آتش بیرون بزند یا شاخ داشته باشند. دیوها در این دوره خردمندان زمینی‌اند که به انسان‌ها گفتند که ما اینجا برای شما بهشت را بر روی زمین می‌سازیم. طهمورث به خواسته‌شان تن می‌دهد و دیوها برای انسان‌ها خانه می‌سازند، به خسرو نوشتن یاد می‌دهند و دلش را به دانش برمی‌افروزند. بدین ترتیب، ما انسان‌ها از بیشه‌ها بیرون آمدیم و دیوار(دیو آر)ها ساخته شدند. حالا ما می‌نوشیم، می‌خوریم، می‌پوشیم و نمی‌دانیم همنوعان ما پشت دیوارها چه می‌کنند. آیا گرسنه‌اند؟ آیا موسیقی در وجودشان هست؟»‌

او ادامه داد: «این به روایت غرب سیبی بود که خورده شد. عشق که طعم آن در وجود ما بود، چون در وجود پدر و مادر نخستین ما باقی مانده بود. در لحظاتی ما فرزندان خلف پدر و مادر نخستین‌ایم. در این لحظات است که هستی سبک می‌شود و شعر یا موسیقی به وجود می‌آید. شمس لنگرودی هم همیشه شمس لنگرودی نیست. در لحظاتی این اتفاق می‌افتد. گاهی خود او هم وقتی از آن شرایط بیرون می‌آید تعجب می‌کند. می‌توان این موقعیت را در اینان پیگیری کرد. اینان هم گاهی زمینی می‌شوند. اینان پیشتازان ما هستند. رفتند، دیدند و متوجه شدند که بسیاری از این حرف‌ها حرف‌های آنها نیست. این حالات را در شعرهایشان می‌توان دید. برای نمونه شمس در مجموعه شعر «آوازهای فرشته‌ی بی‌بال» از شورشگر نابینایی صحبت می‌کند که وطن خودش را ویران می‌کند به امید شهری که در پشت پلک‌های بسته است. آیا این همان ناخودآگاه تاریخی‌ای نیست که به شمس لنگرودی الهام شده و از آن بیشه صحبت می‌کند که از آن بیرون آمدیم؟ یا در جایی دیگر، وقتی شمس لنگرودی می‌گوید: «در جیب بارانی من چه بود / که دستم را زخمی کرد/ تا از مرز بگذرم / ناچارم پنهان کنم/ چیزی را که نمی‌دانم چیست.» ما نمی‌دانیم در جیب بارانی چه چیزی قرار دارد که دست او را زخمی می‌کند. این وضعیتی است که حالا شاعر با آن مواجه است. وقتی می‌خواهد آنچه را برای لحظاتی درک کرده است به جوانانی بگوید که می‌خواهند تاریخی را تکرار کنند که حافظه‌ تاریخی‌اش وجود ندارد، به آنها می‌گوید: «رکاب بزن برادر کوچکم/ رکاب بزن که راه درازی در پیش است» همین علت ارادتی است که به شمس لنگرودی دارم. دایره‌ بی‌انتهایی که او درباره‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که نمی‌داند کجای این دایره‌ بی‌انتها ایستاده است؛ ابتدای آن است یا انتهای آن. این همان حالتی است که من با سازم دارم: دست در آغوش سازم دارم و نمی‌دانم کدام ما ابتدا یا انتهای یکدیگریم. آن وعده‌ای که در کتاب‌های آسمانی زمینیان داده‌ شده، با سازم برایم تحقق یافته است.

کاظمی ضمن مرور تعبیر افتادن سیب اول به‌منزله‌ بیرون آمدن انسان از بیشه‌ها، زمینی‌شدن انسان‌ها را افتادن سیب دوم تعبیر و اظهار کرد: «زمینی می‌شویم و عنصر خیال را کناری می‌گذاریم. در این وضعیت کسی را که خیال می‌ورزد خیالاتی می‌خوانیم. به نظرمان چنین کسی سنجیده سخن نمی‌گوید. خیال اینجا ضدارزش است و خیال‌ورز را بستری می‌کنیم و نمی‌گوییم که «هر کو نکند فهمی زین کلک خیال‌انگیز». این لحظاتی است که شاعر از فلسفه‌ مهندسی فاصله می‌گیرد. گاهی شانس می‌آورد این لحظات، لحظات پایانی و مرگ نیست. حضوری پیدا می‌کند و به‌گونه‌ای نسیم‌وار از اوضاع‌واحوال موجود عبور می‌کند. شعرهایش رنگ دیگری پیدا می‌کنند و پیامش پیام دیگری می‌شود. در موسیقی ما هم همین اتفاق می‌افتد؛ اما آنچه می‌خواهم بگویم به این ترتیب است. اگر شما منبع و منشأ آن نگاه را در نظر بگیرید، آن وقت به مجموعه‌ای می‌رسید که در آن مشخص نیست کدام‌یک شروع و کدام پایان این دایره‌ بی‌پایان‌اند. اینجا بایستی تجربه کسب کرد. گوشه‌گوشه‌ دیوان‌ها گواه تاوانی است که برای این تجارب داده شده است. هنگام مرور تاریخ ادبیات‌مان متوجه می‌شویم که تنها ملتی هستیم که بزرگانمان یا از ترس جان فرار کرده‌اند و یا کشته شده‌اند.»‌

 او شمس لنگرودی را آخرین اسطوره‌ای خواند که در شعر عصر معاصر می‌شناسد و سخنان خود را با شعری از ابوسعید ابوالخیر به پایان برد.
این مراسم با شعرخوانی شمس‌لنگرودی و همراهی ساز حمید پاکیزه و آواز صادق نوری به پایان رسید.

منبع : موسیقی ایرانیان

گزارش ویدیوی از مراسم بزرگداشت استاد «محمد موسوی»

15 می 2018
بدون نظر
در تماشاخانه موسیقی ما ببنید
موسیقی ما- پنج‌شنبه شب، آيين گراميداشت هفتادودومين سالروز تولد «محمد موسوي»- نوازنده‌ی پيشکسوت نی – با نام «آن نايي دلداده» در حالی در فرهنگ‌سرای نیاوران برگزار شد که بسیاری از بزرگانِ موسیقی ایران چون هوشنگ کامکار، محمد اسماعیلی، بیژن کامکار، فضل‌الله توکل، میلاد کیایی، عباس خوشدل، علی مرادخانی، شاهرخ تویسرکانی، محمد علی بهمنی، سعید ثابت، نجمه تجدد، آذر هاشمی و دیگران به تجلیل از مقامِ هنری نوازنده‌ای پرداختند که تاریخ نی ایران به او بسیار وام‌دار است. ..

منبع : موسیقی ایرانیان

«فصل سکوت» فرهاد هراتی منتشر شد

15 می 2018
بدون نظر

دل نوشته‌ای برای یک آلبوم

موسیقی ما – آلبوم موسیقی بی‌کلام «فصل سکوت» با هنرمندی فرهاد هراتی آهنگساز و رهبرارکستر در قالب یک اثر تجربی متفاوت در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفت.
 
این هنرمند که طی سال‌های گذشته، چه در قالب انفرادی و چه به عنوان رهبر ارکستر «نامیرا» فعالیت‌های زیادی با خوانندگان و نوازندگان شناخته شده کشورمان داشته، با انتشار دل نوشته‌ای از دغدغه‌های خود برای تولید این آلبوم بی‌کلام سخن گفت.
 
در متن نوشته شده از سوی فرهاد هراتی آمده است:
 
سکوت آدمی، آمیخته‌ای از سرفصل‌های رنگین زندگی است. ورق‌هایی آغشته به ناکامی‌ها و کامیابی‌ها. کتابی قطور از شکست‌ها و پیروزی‌ها. ترین و شگفت‌انگیزترین‌های دریافت‌های ما از جهان هستی. ما همواره در سکوت بزرگ می‌شویم و سکوت ما روز به روز بزرگ‌تر. «فصل سکوت» روایتگر مسیر تبدیل سکوت به فریاد و تصمیم برای دستیابی به نهراسیدن و حرف زدن و باور آن‌که من هنوز زنده‌ام و امیدوار. «فصل سکوت»، ۷۷ روز و شب را برای خلق کامل خود، تجربه کرده است. با تمام وجود به ساخت این اثر مشغول بودم. ۳۳ روز ساخت تمامی قطعات برای پیانو و ۴۴ روز تنظیم اثر برای سازهای دیگر.
 
فرید حامدی، مشاوری امین که در تمام مراحل ساخت قطعات همواره در کنارم بود و در طول دشواری‌های مسیر، هرگز تنهایم نگذاشت و با طراحی زیبای اینسرت آلبوم، زینتی صد چندان به این اثربخشید. حضور علی جعفری پویان نازنین و اجرای زیبا و هنرمندانه ویولن، باز هم همکاری دیگری را رقم زد. او همچون گذشته با مهربانی در کنارم ایستاد. و رفیق قدیمی دیگر، امید نیک‌بین عزیزم که در طول پانزده سال گذشته، ضبط و میکس و مسترینگ کارهایم به دستان پرتوان و دانش او جانی دوباره می‌گیرد و محیط با صفا و دوست داشتنی استودیو «شهر صدای پارسیان» به مدیریت آیدین الفت عزیز که با وجود این دوست نازنین تمامی هنرمندان موسیقی با آرامش و در محیطی امن به ضبط آثار خود مشغول هستند. عکس‌های دوست داشتنی و هنرمندانه الهام هوبه فکر که به پیشنهاد فرید حامدی عکاسی آلبوم در شهر تفلیس گرجستان انجام شد.
 
«فصل سکوت» راهی طولانی برای تکامل خود در پیش رو دارد. برگزاری کنسرت تئاتر VIP این آلبوم که به کارگردانی فرید حامدی در آذر ماه سال ۹۶ در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه رفت، آغازگر این راه و مسیر طولانی است. کنسرت تئاتری تک بازیگر با هنرمندی امین پور رضای عزیز که از سختی راه نهراسید و با تلاش فراوان تمام ملودی ها و هارمونی‌های «فصل سکوت» را از آن خود کرد تا با درکی عمیق از علت ساخت این آلبوم به ایفای نقش بپردازد و قدردانی می‌کنم از کامبیز منصوری عزیز (پیانو هفت) برای انتشار اثر و نیما جوان عزیز (نشر جوان) که مسئولیت پخش را عهده دار شد. ما مصمم به ادامه مسیر هستیم.
 
این آلبوم را با تمام وجودم تقدیم می کنم به هانا، دختر نازنینم، که در تمام مراحل زندگیش، سکوت را بسیار خوب تجربه کرده است.

منبع : موسیقی ایرانیان

آلبوم موسیقی «هماگون» با صدای «وحید تاج» منتشر شد

15 می 2018
بدون نظر

با آهنگسازی محمدرضا دستگاهدار

آلبوم موسیقی «هماگون» با صدای «وحید تاج» منتشر شد

موسیقی ما – آلبوم «هماگون» به آهنگسازی محمدرضا دستگاهدار و خوانندگی وحید تاج در دستگاه همایون و با اشعاری از سعدی، شهریار، ملک الشعرای بهار و رهی معیری در هفته اخیر منتشر و طی مراسمی در شهر یزد با حضور جمعی از هنرمندان و علاقمندان رونمایی شد.
«محمدرضا دستگاهدار» درباره‌ی این اثر می‌گوید: «ضبط این آلبوم از سال ١٣٩٤ در مشهد شروع شد؛ در آهنگسازی آلبوم چون سبک و سیاق استاد مشکاتیان همیشه مدنظر من بوده، توانستم با این دید و طرز فکرم نسبت به قطعات این هنرمند قطعاتی را بسازم. این آلبوم شامل ١٢ بخش شامل ٤ تصنیف، یک پیش درآمد،٣ چهارمضراب ،٢ بخش ساز و آواز و ٢بخش تکنوازی تار و کمانچه است. در تصنیف‌ها از کلام سعدی، شهریار، ملک الشعرای بهار و رهی معیری کمک گرفتم که هر کدام با توجه به نوع کلام شاعر ملودی‌های متفاوتی دارد.»‌
آلبوم «هماگون» توسط گروه موسیقی ققنوس اجرا شده و سینا جهان‌آبادی (کمانچه)، پاشا هنجنی(نی)، حسین رضایی نیا (دف و دایره) از نوازندگان میهمان و جمال سادات (تار)، قاسم عباسی وزین (تار)، پدرام زیرن قلم (عود)، نیما نعیمی (تارباس)، امیر رضا کاردار (کوبه ای)، مژگان خوش اندام (همخوان) و محمدرضا دستگاهدار (سنتور) اعضای این گروه را تشکیل می‌دهند.
محمدرضا دستگاهدار متولد ١٣٥٧ شهر یزد، دوران مقدماتی سنتور را از سال ١٣٧٢آغاز کرد و نزد حسین سالارزاده به فراگیری مکتب پرویز مشکاتیان پرداخت. در سال ١٣٨٦ ردیف میرزاعبدالله را نزد امین ریحانی فرا گرفت و در سال ١٣٨٨ گروه موسیقی ققنوس را تشکیل داد.
آلبوم «هماگون» توسط موسسه هزار دستان و پخش رها منتشر و به بازار موسیقی عرضه شده است.

منبع : موسیقی ایرانیان

محمود دولت‌آبادی: کنسرت «لیان» دل‌پسند بود و بسیار پرهیجان

15 می 2018
بدون نظر
موسیقی ما – گروه موسیقی «لیان» به سرپرستی محسن شریفیان کنسرت بهاره خود را روی صحنه برد.

به گزارش «موسیقی ما»، گروه موسیقی لیان در حالی شامگاه 23 و 24 اردیبهشت نخستین اجرای زنده خود در سال جدید را در تالار وحدت روی صحنه برد که حضور نویسنده سرشناس معاصر و خالق رُمان کلیدر «محمود دولت‌آبادی» از همان ابتدا مورد توجه دوستداران موسیقی قرار گرفت.

شريفيان با توضيح ترانه‌ايى از دوران فئوداليسم در بوشهر، اجراى اين اثر را به مهمان ويژه كنسرت خود تقديم كرد و گفت: «خوشحالم كه بلاخره فرصت دست داد تا من امشب شاهد حضور استاد دولت آبادى در كنسرت ليان باشم و اين براى ما و همينطور مخاطبان ما افتخار بزرگى است.» اجرای قطعات شاد و ریتمیک بوشهری و حضور پیشکسوتی از حوزه جنوب برای انجام رقص آئینی جنوب و «خیام خوانی» در ادامه برای حضار اجرا شد.

این برنامه همانند دیگر اجراهای گروه لیان سرشار ازریتم و انرژی بود و حاضرین در سالن نیز به شدت با قطعات شاد گروه همراهی می‌کردند. درانتهای این برنامه و در حالی که اعضای لیان همگی برای تشکر از حاضرین در سالن به مقابل سن آمده بودند و در حال کف زدن به سبک و سیاق خود بودند، به یک باره محمود دولت‌آبادی از صندلی خود برخاست و با اجرای حرکات رقص آئینی جنوب صحنه‌های جالب توجهی را خلق کرد که با استقبال حاضرین رو به رو شد و همه به صورت ایستاده به تشویق نویسنده سرشناس و نامی معاصر پرداختند.

محمود دولت‌آبادی دقایقی پس این اجرا درباره حضورش در این کنسرت گفت: «متاسفم که قبلا به کنسرت لیان نیامدم. دل‌پسند بود و بسیار پرهیجان. زمان اجرای آواز دشتستانی گریه هم کردم. دشتستانی همیشه اشک من را در می‌آورد. بیشتر هیجان و افروخته شدن جان پنهان بود که دست داد و به قول رفقا حالی افتاد و وقت خوش شد.» خالق کلیدر درباره موسیقی مورد علاقه خود نیز گفت: «هر هنرمندی که با دلش روی صحنه حرکت کند، با صدا و سازش به دل من می‌نشیند. هرآن‌چه که مصنوع باشد و از دلی پا نشود و جایی را تکان ندهد، طبعا من را هم نمی‌تواند تکان دهد.»

وی افزود: «محسن شریفیان درباره ادبیاتِ موسیقی صحبت کرد و اشاره‌هایش نشان می‌داد که موسیقی بدون ادبیات و ادبیات بدون موسیقی موردی ندارد. من در ادبیات هم در زبان و هم در بیان با موسیقی کار دارم. همه‌ی شعر ما موسیقی است و البته در نثر هم پیش از من بوده‌اند کسانی که موسیقیایی کار می‌کرده اند و من به خصوص بیشتر موسیقیایی کار می‌کنم. اگرکه این قصه‌ها نباشد زندگی بیش از این کسل‌کننده می‌شود. هر شعری به نحوی بیان یک قصه است و من خیلی خرسندم که امشب اینجا بودم و ممکن بود بعدا دیگر پیش نیاید. همسرم در انتهای برنامه دست‌های من را محکم فشار داد و گفت خیلی متشکرم که امشب من را به این‌جا آوردی و فکر می‌کنم همین برای محسن و گروهش کافی است. واقعا دست مریزاد و آفرین. امشب ثواب بزرگی برای گروه لیان بود که مردم را شاد کردند. امشب هم اشک من درآمد و هم به معنای واقعی دچار وجد شدم. وجد غیر از شادی است. دست مریزاد آقا محسن دم شما گرم. به همکارانتان صمیمانه تبریک می‌گویم و همه چیز عالی بود. من وقتی گروه‌های این‌چنینی را می‌بینم همیشه آرزویم این است که این‌ها باقی بمانند و ادامه پیدا کنند. من با روحیه‌ای که از محسن روی صحنه دیدم امیدوار شدم این اتفاق ادامه خواهد یافت و این خیلی خجسته است.»

پيش از اين سيمين بهبهانى، حسين عليزاده، كيهان كلهر، اصغر فرهادى… دیگر هنرمندانی بودند که در سالن کنسرت «لیان» حضور داشتند.

اوکلو فرامرزی، آکا صفوی، امین سلیمیان، مرتضی پالیزدان، حمید اکبری، حسين كاوه خو، حمزه مقدم، مرتی عزیززاده و… نوازنده‌های گروه لیان را به سرپرستی محسن شریفیان در این کنسرت تشکیل می‌دادند.

این کنسرت به همت موسسه کامیاب بهاران و تهیه کنندگی علی حق‌شناس برگزار شد.

منبع : موسیقی ایرانیان

امید جهان با قطعات جدید در تهران روی صحنه رفت

15 می 2018
بدون نظر

22 اردیبهشت و به همت شرکت «سل‌فا»

امید جهان با قطعات جدید در تهران روی صحنه رفت

موسیقی ما اولین کنسرت سال 97 امید جهان در تهران برگزار شد. این خواننده شامگاه 22 اردیبهشت به همت شرکت «سل‌فا» به مدیریت «مجید طوسی» و با مدیریت اجرایی یاسین طوسی و احسان طوسی در سالن میلاد نمایشگاه‌ بین‌المللی روی صحنه رفت. امید جهان برای این کنسرت هم مانند اجراهای گذشته خود قطعاتی شاد و پرانرژی را برای دوستدارانش در نظر گرفته بود. آثاری که همگی غالباً در فضای موسیقی جنوب ایران هستند و با سازبندی پاپ اجرا می‌شوند. اما این اولین اجرای امید جهان در تهران پس از درگذشت پدرش زنده‌یاد «محمود جهان» بود. هنرمند باسابقه و خوش‌نام موسیقی جنوب ایران که تابستان سال گذشته دار فانی را وداع گفت. از سوی دیگر این خواننده در اجرای خود میزبان چهره‌هایی نظیر یوسف تیموری و ابراهیم میرزاپور هم بود.
 
در ادامه می‌توانید عکس‌های «مرتضی قربانی» از این کنسرت را ببینید:

منبع: 

اختصاصی سایت «موسیقی ما»

منبع : موسیقی ایرانیان

برخوانی محمود دولت‌آبادی از شاهنامه فردوسی

15 می 2018
بدون نظر

«برنایان جاودان» با موسیقی کیاوش صاحب‌نسق منتشر می‌شود

موسیقی ما – در روز بزرگداشت جهانی حکیم ابوالقاسم فردوسی، محمود دولت‌آبادی از انتشار تازه‌ترین کار خود با عنوان «برنایان جاودان» با آهنگسازی کیاوش صاحب‌نسق خبر داد؛ کاری که شامل برخوانی سرگذشت سهراب، سیاوش و اسفندیار در شاهنامه است.
 
محمود دولت‌آبادی نویسنده برجسته ایرانی درباره متفاوت‌ترین کار خود که در قالب یک پروژه صوتی به همراه کتاب منتشر خواهد شد، می‌گوید: «برنایان جاودان از شاهنامه فردوسی، به مقوله جوان و جوانی در تاریخ ادبیات ایران پرداخته و این‌که چگونه جوانان، قربانی جاه‌طلبی پیران در شاهنامه از جمله پدرانشان می‌شوند.»
 
این نویسنده درباره همکاری‌اش با کیاوش صاحب‌نسق به عنوان آهنگساز این کار می‌گوید: «امتیاز این آهنگساز این بود که آشنایی خوبی با سازهای بازسازی شده ایران باستان داشت و درباره این سازها پژوهشی دقیق انجام داده بود. او برای این کار هم از این سازهای کمتر شنیده شده استفاده کرد. درباره موسیقی این سه‌گانه ارباب موسیقی باید صحبت کنند و امیدوار هستم که به او دست مریزاد بگویند اما به گمان من توفیق خوبی به دست آمده و کار مدرن و نویی بر این اثر کهن انجام شده است.»
 
این نویسنده که گزینش، ویرایش، تومار و برخوانی این سه شخصیت جوان شاهنامه را برای تازه‌ترین کارش انتخاب کرده می‌گوید: «از نظر من ویژگی این سه شخصیت زلالی و جوانی آنها است در مقابل رفتارهای خسیسانه پیرانه‌سرانی در شاهنامه که حاضرند برای بقای بیشتر، جوانان را طعمه و قربانی سیاست‌های خود کنند. من می‌توانستم «بیژن» و یا «فرود» را هم برای این کار انتخاب کنم اما فارغ از این‌که پرداخت شخصیت سهراب و سیاوش و اسفندیار در شاهنامه کامل‌تر است؛ آنها سرنوشت مهمتری به نسبت دیگر شخصیت‌ها دارند و برای این کار مناسب‌تر بودند.»
 
محمود دولت‌آبادی که پیش از این هم تجربه و شانس شنیدن داستان بر دار کردن حسنک وزیر از کتاب «تاریخ بیهقی» را در اختیار علاقه‌مندان متون ادبی کلاسیک قرار داده، درباره زمان انتشار این کار می‌گوید: «در حال حاضر فرهاد دولت آبادی به عنوان مدیر اجرایی پروژه مشغول رایزنی برای تدارک انتشار این سه گانه است تا داستان سهراب در سال جاری منتشر شود و بعد از آن داستان سیاوش به دست خواهد آمد و سپس اسفندیار.»
 
او همچنین درباره طراحی گرافیک و نوع صفحه‌آرایی «برنایان جاودان» می‌گوید: «ایمان صفایی به عنوان گرافیست در این کار با من همکاری داشت که قدردان زحمت، دقت و عشقی که برای این کار گذاشت، هستم.»
 
محمود دولت‌آبادی در پایان می‌گوید: «خوانش درست شاهنامه و ارائه «برنایان جاودان» فرصتی است تا متون کلاسیک که بخش عمده‌ای از فهم آثار ادبی را شامل می‌شود، در اختیار علاقه‌مندان و جوانان قرار گیرد.»

منبع : موسیقی ایرانیان

ویدیو مصاحبه پیمان یزدانیان و ساموئل روهرر, سایت موسیقی ما

14 می 2018
بدون نظر
موسیقی ما – 14 و 15 اردیبهشت، دو موزیسین از دو فرهنگ و خاستگاه متفاوت موسیقی روی استیج فرهنگسرای نیاوران رفتند و در کنار هم یک ساعت بداهه‌نوازی کردند؛ پیمان یزدانیان آهنگساز و نوازنده پیانو و ساموئل روهرر، نوازنده درامز سوئیسی که برای اولین بار در کنار هم به شکل رسمی روی صحنه رفتند.
 
ساموئل روهرر، آرتیست کمپانی «ای‌سی‌ام» و یکی از اعضای تریوی «اپن سورس» با خاستگاه موسیقی جز است و پیمان یزدانیان، آهنگساز و نوازنده‌ای با عقبه موسیقی کلاسیک که پیش از این چندین بار در کنار هم بداهه‌نوازی کرده بودند. در واقع پاییز سال گذشته که تریو «اپن سورس» به تهران آمده بود، فرصتی فراهم شد تا پیمان یزدانیان و ساموئل روهرر در کنار هم بداهه‌نوازی کنند. متقابلاً پیمان یزدانیان هم به واسطه ساخت موسیقی فیلم مانی حقیقی (خوک) به جشنواره فیلم برلین دعوت شده بود و آنها در برلین هم با یکدیگر دیدار داشتند و احساس کردند آمادگی بداهه‌نوازی روی صحنه را دارند تا به این ترتیب اولین اجرای رسمی آنها در قالب 18 سال بازیِ گوش نشر موسیقی «هرمس» شکل بگیرد.
 
انتهای برنامه اما رنگ و بوی دیگری داشت و پیمان یزدانیان از رضا عسگرزاده که معمولاً از او در کنسرت‌ها به عنوان مهندس صدا یاد می‌شود در خواست کرد این بار به عنوان نوازنده و موزیسین روی صحنه بیاید. به این ترتیب عسگرزاده، چند دقیقه‌ای با همراهی آنها دودوک نواخت و حسن ختامی برای این شب شد.
 
این گفت‌وگو در شب دوم و پیش از آغاز کنسرت انجام شد که می‌توانید فایل تصویری آن که همراه با بخش‌هایی از تصاویر اجرا است را در انتهای گفت‌وگو مشاهده کنید.

***

 

    * می‌توان گفت که بداهه مفهوم پیچیده‌ای در موسیقی امروز ایران شده است؛ به خصوص این‌که حالا قرار است دو موزیسین از دو فرهنگ مختلف به اجرای برنامه بپردازند و همین گفت‌وگوی میان دو فرهنگ را سخت‌تر می‌کند. شما چطور به تم‌های مشترک در ساختار موسیقی رسیدید؟

ساموئل روهرر: ما شش، هفت سال است که یکدیگر را می‌شناسیم و چندین بار با هم ملاقات داشتیم ولی هیچ وقت شانس هم‌نوازی با هم را نداشتیم. تا این‌که چند ماه پیش به این نتیجه رسیدیم که با هم هم‌نوازی داشته باشیم و به همین دلیل در همان زمان، تمرین کوتاهی داشتیم که برایمان کار بسیار راحتی بود و خیلی روان و طبیعی پیش رفت. در واقع به همان شکلی پیش رفت که قرار بود اتفاق بیفتد. تو چطور فکر می‌کنی؟
پیمان یزدانیان: من هم همین فکر را می‌کنم. هر دو احساس کردیم که هم‌نوازی کردن ما خیلی راحت‌ می‌تواند اتفاق بیفتد. حتی در مواقعی نمی‌توانستیم بفهمیم این منِ پیانیست هستم که در حال نواختنم یا او که درامز می‌نوازد. فقط موسیقی جاری بود و در واقع موسیقی تصمیم‌گیرنده و راهبر ما بود. بهترین انگیزه‌ای بود که ما را به هم‌نوازی در کنار هم دعوت کرد.

    * تمرین‌های زیادی با هم داشتید؟

یزدانیان: نه. در واقع ما نیازی برای تمرین‌های سخت و زیاد با یکدیگر احساس نکردیم.
روهرر: برای این نوع موسیقی واقعاً نمی‌شود تمرین زیادی داشت. حقیقتاً بر مبنای بداهه‌نوازی و به نوعی ارتباط گرفتن با یکدیگر است که از طریق معاشرت، هم‌نشینی و صحبت کردن درباره موسیقی شکل می‌گیرد.
یزدانیان: نه فقط درباره موسیقی، بلکه درباره همه چیز. موضوع، ارتباط گرفتن با یکدیگر است. وقتی این ارتباط برقرار می‌شود، باقی چیزها خودش اتفاق می‌افتد. ولی اگر ما بخواهیم قطعه‌ای را بنوازیم که به لحاظ ظاهری زیبا باشد اما با هم آن ارتباط لازم را برقرار نکرده باشیم، راه به جایی نمی‌برد. پس ما بیش از هر چیز، احتیاج داشتیم که در کنار هم باشیم، معاشرت کنیم و درباره همه چیز با هم صحبت کنیم.

    * گاهی در بداهه‌نوازی فضا به گونه‌ای پیش می‌ره که یک ساز مسیر و الگویی را برای یک ساعت انتخاب می‌کند اما گاهی یک اتمسفر کلی و یک فضای آزاد ایجاد می‌شود که این فضا اجازه می‌دهد برای هر انتخابی آزاد باشید. برای شما چطور بود؟

روهرر: انتخاب مسیر بداهه‌نوازی به نوعی بر مبنای اعتماد است؛ اعتماد و تجربه. این اتفاق برای ما لحظه بسیار خوش یمنی بود، چون انگار آن لحظه را صدها بار تجربه کرده بودیم. تنها لحظات بسیار کمی بود که ما احساس کردیم با هم هم‌حس نیستیم.
یزدانیان: انگار که سوار یک رولر کوستر هستیم؛ گاهی من بالا هستم و او پایین و گاهی هم برعکس.
روهرر: پس موضوع مربوط به اعتماد به یکدیگر است.

    * می‌توان گفت کاری که انجام می‌دهید به نوعی آهنگسازی است؟

یزدانیان: ایده کلی بر مبنای آهنگسازی است؛ منظورم در فرم بداهه‌نوازی است. البته دقیقاً به این شکل نیست، اما ایده کلی همین است. تو چه فکر می‌کنی؟
روهرر: ما به اندازه کافی تجربه داریم تا شکل کلی کنسرت را درک کنیم. به نوعی، بالا و پایین‌ها، داینامیک‌ها و نقاط اوج کار از پیش ساخته شده و درواقع یک حس است ولی به معنی آهنگسازی و آهنگ از پیش نوشته شده، نیست؛ به نوعی تمام این‌ها از پیش در آنجا وجود دارند.

    * یکی از وجوه مهم پیمان یزدانیان، آهنگسازی فیلم است که این معمولاً روی بداهه‌نوازی او تأثیر می‌گذارد و به شنونده‌هایش تصویر می‌دهد. این فضا چه تأثیری روی ساز زدن شما داشت؟

روهرر: قطعاً خلق موسیقی برای من به نوعی خلق تصاویر، جَو و فضای به خصوص است. اما در طول اجرا تصویر خیلی واضحی نداشتم. کاری که ما انجام می‌دهیم، در واقع بیشتر مربوط به حسِ موسیقی است. برای این‌که بیشتر اوقات جَو بسیار قوی بر ما حاکم است که فقط به هم‌نوازی، تک‌نوازی و نغمه‌هایی که خیلی خوب ساخته شده‌اند مربوط نمی‌شود؛ بلکه درباره آمبیانس‌ها، احساس، درام و… است. من نمی‌توانم آن را توضیح دهم و اصلاً چیزی نیست که بتوان آن را در واژه‌ها گنجاند. به زبان آوردن آن کار ساده لوحانه‌ای است، تو مجبور می‌شوی آن را ساده کنی و در نتیجه معنایش از بین می‌رود. پس فقط می‌توانم بگویم که پُر از نوآنس‌ها، جَو، رنگ و تصویر است.
یزدانیان: پیشنهاد می‌کنم که به خود موسیقی گوش کنی. در آن‌صورت خودت آن تصاویر و رنگ‌ها را خواهی دید و می‌توانی برداشت خودت را از آن داشته باشی.

    * برای انتهای گفت‌وگو دوست دارم کمی درباره حس و حالتان بعد از بداهه‌نوازی در کنار هم بگویید.

روهرر: حسم زمانی که روی استیج بودم درست مثل این بود که در یک رودخانه افتاده باشی یا تختی پر از… (فکر می‌کند) هر چه، نمی‌دانم. اجازه می‌دادم که خودش پیش بیاید. در شروع کنسرت دقیقاً نمی‌دانستیم قرار است به کجا برسد، اما بعد از چند دقیقه اتفاق خودش افتاد که حس بسیار سبک‌بارانه‌ای داشت.
یزدانیان: البته که حس این هم‌نوازی برای من، هم در طول اجرا و هم بعد از آن بسیار دلچسب بود و هنوز آن را احساس می‌کنم.

منبع : موسیقی ایرانیان

اولین تجربه تیترارخوانی روزبه بمانی در تلویزیون با «سرّ دلبران»

14 می 2018
بدون نظر

به همراه ترانه‌های ماه عسل و سریال رهایم نکن

اولین تجربه تیترارخوانی روزبه بمانی در تلویزیون با «سرّ دلبران»

موسیقی ما – «روزبه بمانی» ماه رمضان امسال پرکارترین هنرمند عرصه موسیقی در قاب تلویزیون است. این ترانه سرا و خواننده پرطرفدار با 4 ترانه و یک تیتراژ با صدای خودش به مدت 30 شب مهمان منازل مخاطبان خواهد بود. او تیتراژ سریال «سر دلبران» به کارگردانی «محمدحسین لطیفی» را اجرا کرده که از 27 اردیبهشت هر شب از شبکه اول سیما پخش می‌شود. بمانی برای ترانه این سریال با توجه مضمون متفاوت فیلمنامه، سراغ سوژه متفاوتی رفته و آهنگسازی آن اثری از احسان نی‌زن و تنظیم هم توسط مهرداد احمدزاده انجام شده است.
 
اما این هنرمند در شبکه سوم سیما هم با سه ترانه حضور دارد. شنیده‌های خبرنگار سایت موسیقیما حکایت از آن دارد که امسال هم هر دو تیتراژ شروع و پایان برنامه «ماه عسل» با اجرای «احسان علیخانی» توسط روزبه بمانی سروده شده است. دو تیتراژی که قرار است توسط خوانندگان پرطرفدار و مطرح این روزهای موسیقی پاپ اجرا شود. بمانی بلافاصله پس از لحظات افطار هم با یک اثر دیگر در تلویزیون حضور خواهد داشت. او ترانه تیتراژ سریال «رهایم نکن» به کارگردانی «محمدمهدی عسگرپور» را نوشته که این اثر با صدای دکتر محمد اصفهانی اجرا می‌شود.
 
پرکارترین رمضان روزبه بمانی در حالی رقم خواهد خورد که او طی سال‌های گذشته هم سابقه فعالیت در این مناسبت را داشته است که از جمله مهمترین آنها می‌توان به نوشتن ترانه تیتراژهای برنامه ماه عسل طی سال‌های اخیر اشاره کرد.

منبع: 

اختصاصی سایت «موسیقی ما»

منبع : موسیقی ایرانیان

«همه از آن شب بود» با ترانه‌هایی از حسین صفا منتشر شد

14 می 2018
بدون نظر

آلبومی بر پایه ترانه با محوریت ساز گیتار در غالب یک راک استایل پاپ

«همه از آن شب بود» با ترانه‌هایی از حسین صفا منتشر شد

موسیقی ما – نخستین آلبوم بابک پیام با عنوان «همه از آن شب بود» براساس ترانه‌هایی از حسین صفا و نیما پولادوند و تنظیم بهنود یخچالی منتشر شد.
 
این آلبوم در 8 قطعه تولید و تنظیم شده است و قطعات آن به ترتیب «چه بی خنده بودم»، «همه از آن شب بود»، «ای روشنایی»، «جاده می برد»، «مترسک»، «زمین سوخته»، «ضیافت» و «دل شکن» نام دارند. ضبط آلبوم در در استودیو پاپ با صدابرداری امید اصغری و میکس و مسترینگ میلاد فرهودی انجام گرفته است.
 
بابک پیام آهنگساز و خواننده این آلبوم درباره این اثر تازه منتشر شده، می‌گوید: «آلبوم «همه از آن شب بود» بر پایه ترانه بنا شده است. این مجموعه کلام، حاوی کلمه‌هایی است که هرگز زمان مناسب برای بیان آنها فراهم نشد! صدای لحظه‌های ساکن که در سکوت سپری شد. این شگفت‌انگیز است که یک شعر در جهان خالقش نقش ببندد و روزی به دست تو برسد و بشود آیینه مکتوب تو. من شانس این تجربه بزرگ را از قلم زیبا و توانمند حسین صفا و نیما پولادوند عزیزم دارم.»
 
او درباره مراحل تولید این آلبوم می‌گوید: «در روند ساخت آهنگ روی این هشت ترانه تمام سعی‌ام را کرده‌ام که لحن ترانه را نمایان سازم و آن را در حد بضاعت و مشاهداتم به آهنگ درآورم. این عمل در تمام قطعات آلبوم با ساز گیتار انجام شده غیر از قطعه «ای روشنایی» که با پیانو ساخته شده است. تنظیم کل قطعات با محوریت ساز گیتار در غالب یک راک استایل پاپ، برعهده بهنود یخچالی بود که به بهترین شکل ممکن و با مهارت انجام داده است. ضبط آلبوم نیز که نزدیک به یک دهه از عمر ساخت اولین آهنگش می‌گذرد، در استودیو پاپ صورت گرفت و در بهار ۹۷ منتشر شد.»
 
بهنود یخچالی تنظیم‌کننده آلبوم نیز درباره این اثر می‌گوید: «روزی که بابک پیام با ایده‌اش در مورد آلبوم به سراغم آمد، من با حجم زیادی از ملودی‌ها و موسیقی‌هایی مواجه شدم که به صورت ماکت آماده شده بودند و نیاز به تنظیم و ایجاد عطر و طعمی واحد در غالب یک آلبوم در آنها حس می‌شد. بابک پیام سابقاً کارهای من را جسته گریخته از سینما و تلویزیون شنیده بود و با جنس و لحن موسیقی‌های من آشنا بود لذا من چند مرحله جلو بودم و در مورد تنظیم‌ها راحت به توافق می‌رسیدیم. با توجه به صحبت‌هایی که کردیم و کاراکتری که من از ملودی‌های بابک می‌گرفتم، بر آن شدم تا قطعات‌ با لحن موسیقی راک تنظیم شوند.»
 
او درباره سازبندی آلبوم می‌گوید: «نوع سازبندی هم اهمیت بسیاری داشت و با توجه به کاراکتر موسیقی و توضیحات قبل انتخاب شد که از پیانو، الکتریک پیانو، گیتار آکوستیک، گیتار نایلون، گیتار لید، ارکستر سازهای زهی، درام، پرکاشن و بعضی از ادوات الکترونیکی استفاده کردیم. ما روزها و‌ هفته‌ها ملودی‌های زیبای بابک را باهم کار کردیم. راجع به هر کدام ساعت‌ها و روزها صحبت کردیم، اجرا کردیم و بعد از چند اجرای زنده، من شروع به تنظیم می‌کردم و بعد از گوش‌ ‌های متعدد و فاصله گرفتن از آنها، نهایی می‌کردیم و به سراغ قطعه بعدی می‌رفتیم.»
 
این هنرمند آهنگساز می‌گوید: «از میان ۱۲ یا ۱۳ قطعه‌ای که با بابک عزیز به‌صورت ماکت آماده کردیم، ۸ قطعه‌ای که فضای یکپارچه‌تری نسبت به قطعات دیگر داشت برای آلبوم انتخاب شد. بعد از اتمام و مکرراً گوش دادن، به مرحله نگارش نت رسیدیم و شروع به نگارش کردم، با نوازنده‌ها صحبت کردیم، از استودیو وقت گرفتیم و برای ضبط آماده شدیم. فکر می‌کنم از ضبط تا میکس حدوداً ۴ ماه به طول انجامید و بعد از گوش دادن‌های پیاپی به مرحله مَستِر رسید و کار تمام شد.»
 
آلبوم «همه از آن شب بود» هم اکنون در شهرکتاب‌های سطح شهر، مراکز فرهنگی معتبر و سایت بیپ تیونز در دسترس و قابل تهیه است.

منبع : موسیقی ایرانیان